นั่งอยู่บนเบาะผู้บริหารของโรลส์-รอยซ์ เฉินหยวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความบอกพ่อแม่ว่าถึงอย่างปลอดภัยแล้ว
ขณะเดียวกัน เขาก็เหลือบเห็นข้อความที่เจียงอี๋เว่ยส่งมา
เจียงอี๋เว่ยบอกว่าเธอย้ายตำแหน่งงานมาประจำสาขาเชินเจิ้นแล้ว ต่อไปก็ยังเป็นผู้ดูแลบัญชีธนาคารส่วนตัวของเฉินหยวนเหมือนเดิม หากต้องการอะไร ก็ส่งข้อความหาเธอได้ทุกเมื่อ
“เอ๊ะ บริการของธนาคารกิ่งกงดีขนาดนี้เลยเหรอ ลูกค้าไปที่ไหน ผู้ดูแลบัญชีก็ตามไปถึงที่นั่นด้วย?”
“เยี่ยมไปเลย!”
เฉินหยวนตอบเจียงอี๋เว่ยไปแค่คำว่า “ได้” แล้วก็ปิดโทรศัพท์
บนถนนในเชินเจิ้นมีรถสัญจรหนาแน่น โรลส์-รอยซ์จึงต้องชะลอความเร็วตามกระแสรถ
รถเยอะกว่าฮาร์บิน เมืองก็เจริญกว่าฮาร์บินด้วย
โดยเฉพาะหลังจากเข้าสู่เขตหนานชาน สองข้างทางมีตึกระฟ้าตั้งตระหง่านเรียงต่อกันเป็นแถว เมื่อมองจากระยะไกล แสงนีออนระยิบระยับราวกับเมืองไซเบอร์ สมกับเป็นเมืองแห่งเทคโนโลยีจริง ๆ
พอมาถึงเชินเจิ้นเบย์ ก็ยิ่งเจริญรุ่งเรืองจนสุดลูกหูลูกตา
ตึกหรวยเริ่นซุนซุน ตึกเพนกวิน ตึกชีจือหลาง สำนักงานใหญ่ต้าเจียง... สำนักงานใหญ่ของบริษัทใหญ่ที่คุ้นหูมากมายมารวมกันอยู่บนถนนสายเดียว
แสงอาทิตย์ยามเย็นสีส้มแดงไล่เฉด ย้อมตึกทั้งหลายให้แต่งแต้มด้วยสีสันแสนผ่อนคลาย
เมืองใหญ่แบบนี้ดีจริง ๆ!
แม้จะมีเงินมหาศาลนับหมื่นล้านอยู่ในมือ เฉินหยวนก็ยังเหมือนเด็กจากเมืองเล็ก ๆ ทั่วไปที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเมืองแห่งนี้
ที่นี่จะเป็นสถานที่ที่เขาใช้ชีวิตในอีกสี่ปีข้างหน้า
เฉินหยวนถึงขั้นคิดว่าอยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปตลอด
โรลส์-รอยซ์โกสต์ค่อย ๆ จอดลงหน้าตึกที7 ของเชินเจิ้นเบย์นัมเบอร์วัน
เชินเจิ้นเบย์นัมเบอร์วันก็เป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กของเชินเจิ้นเช่นกัน
อยู่ติดทะเล ฝั่งตรงข้ามคือเกาะฮ่องกง และแค่ข้ามถนนไปก็จะถึงสวนเหรินไฉ สวนสาธารณะในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเชินเจิ้น
เชินเจิ้นเบย์นัมเบอร์วันโด่งดังมากบนโลกออนไลน์ แต่มีคนไม่มากนักที่รู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่ห้องชุดพักอาศัย ยังมีอาคารสำนักงานและศูนย์การค้าด้วย