“ฮึ่ม นายจะเอาหน้าไปให้ใครดู ก็ไม่มีใครมองนายอยู่แล้ว” อูเย่อร์ส่งเสียงฮึ่ม แต่ก็ไม่ได้เตะเฉินหยวนต่อ
ทั้งสองดื่มค็อกเทลหลากชนิดพลางพูดคุยกันไปเรื่อย
พวกเขานั่งหันหน้าเข้าหาหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น
ทิวทัศน์ด้านนอกแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งคือย่านธุรกิจใจกลางเมืองฮาร์บิน อีกครึ่งคือแม่น้ำซงหัว
อูเย่อร์คงนึกถึงเรื่องที่ทะเลาะกับแม่ขึ้นมาอีกครั้ง จึงมีอารมณ์ขุ่นมัว เธอดื่มค็อกเทลไปไม่น้อย ดื่มหมดแก้วหนึ่งก็สั่งเพิ่มอีกสองแก้วผ่านคิวอาร์โค้ดทันที
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้อูเย่อร์เล่าทุกอย่างให้เฉินหยวนฟัง เธอไม่ได้อยากแบ่งปันเรื่องราวกับเฉินหยวน เพียงแต่อาศัยแอลกอฮอล์ช่วยหาคนฟังให้ตัวเองสักคน
จากเรื่องที่เธอเล่า ในที่สุดเฉินหยวนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอูเย่อร์ถึงหนีออกจากบ้าน
แม่ของอูเย่อร์เป็นคนที่มีความต้องการควบคุมสูงมาก ตั้งแต่เด็กจนโต เธอควบคุมอูเย่อร์อย่างเข้มงวดถึงขนาดแอบอ่านข้อความแชตในวีแชทกับคิวคิวของอูเย่อร์
หลังอูเย่อร์จับได้ เธอก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ เพราะไม่อยากทะเลาะกับแม่
แม่ของอูเย่อร์อยากให้เธออยู่ข้างกายตัวเองมาตลอด ถึงขั้นคิดจะตามไปอยู่เป็นเพื่อนตอนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย
ด้วยเหตุนี้ แม่ของเธอถึงกับซื้อบ้านไว้ข้างมหาวิทยาลัยฮากงต้าโดยเฉพาะ
แต่สิ่งที่เตรียมไว้ทั้งหมดกลับสูญเปล่า
เพราะอูเย่อร์สอบเข้าฮากงต้าไม่ได้
เรื่องนี้ทำให้แม่ของอูเย่อร์โกรธจัด แม้อูเย่อร์จะพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับแม่มาตลอด แต่ทั้งคู่ก็ยังทะเลาะกันอย่างหนัก สุดท้ายอูเย่อร์จึงหนีออกจากบ้าน
โชคดีที่พ่อของเธอเป็นคนซื่อตรง เขาโอนเงินค่าใช้จ่ายระหว่างที่อูเย่อร์หนีออกจากบ้านให้เธอ
“แอบบอกนายก็แล้วกัน โจทย์ข้อใหญ่สามข้อสุดท้ายในวิชาคณิตศาสตร์ ฉันไม่ได้เขียนสักข้อ ฉันตั้งใจสอบให้ได้แค่หกร้อยสามสิบคะแนน ฉันแค่ไม่อยากเรียนที่ฮากงต้า”