ตึกกลุ่มหลิน
ชั้นบนสุด ห้องประธานบริหาร
หลินวานถังเอนพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ กางเกงสูทสั่งตัดสีขาวล้วนขับเน้นส่วนโค้งของต้นขา ขาขวาไขว้ทับกัน ท่วงท่าทั้งผ่อนคลายและแฝงความนิ่งขรึมของคนที่อยู่เหนือผู้อื่นมานาน
เลขาสาวในชุดกระโปรงทำงานสีดำยื่นแท็บเล็ตให้ “จากการเทียบใบหน้ากับภาพจากกล้องวงจรปิดตลาดกลางคืนเมื่อคืน เขาชื่อฉินซวี่ อายุ 23 ปีค่ะ”
“ประวัติสะอาด เข้าตระกูลเจียงในฐานะลูกเขยมา 5 ปี เมื่อคืนเพิ่งดำเนินการหย่าเสร็จค่ะ”
“นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ”
“เจียงจื่อหรือ?” หลินวานถังเคาะโต๊ะเบา ๆ ด้วยนิ้วชี้
“ตระกูลเจียงเป็นธุรกิจขนาดกลางในท้องถิ่น เคยเป็นตัวแทนจำหน่ายระดับภูมิภาคของเราค่ะ” เลขาสาวรีบเสริม “สัญญาฉบับใหม่ยังไม่ได้เซ็น ฝ่ายผลิตภัณฑ์กำลังประเมินว่าจะเปลี่ยนตัวแทนค่ะ”
หลินวานถังชะงักมือ
ประวัติธรรมดาเกินไป
ถ้าเขาเป็นแค่คนไร้ความสามารถจริง เรื่องเมื่อคืนก็ไม่มีทางอธิบายได้
โดยเฉพาะฝ่ามือไม่กี่ครั้งนั้น...
พอนึกถึงจุดนี้ หลินวานถังก็ขมวดคิ้ว
เมื่อคืนกลับถึงบ้าน เธอล็อกประตูห้องจากด้านใน แล้วฝืนความอับอายลองทำด้วยตัวเองมาแล้ว
ผิวหนังเป็นรอยแดง นอกจากแสบร้อนเจ็บปวด ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย
ตรงกันข้าม ความเย็นยะเยือกภายในที่เหมือนหนอนชอนไชติดกระดูก เช้านี้กลับซึมออกมาตามร่องกระดูกอีกครั้ง