ตอนเหวินเหมียนกลับถึงหอพักก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว
เธอเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าแตะ โยนกระเป๋านักเรียนไว้บนโต๊ะ แล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง นั่งเก้าอี้ไม้แข็ง ๆ ในห้องสมุดมาทั้งวัน เอวแทบหัก
หลินเสี่ยวเสี่ยวขึ้นเตียงไปแล้ว กำลังถือมือถือไถดูวิดีโอ พลางหลุดหัวเราะเบา ๆ เป็นระยะ ส่วนเจ้าหลินนั่งเล่นเกมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะอ่านหนังสือ
เหวินเหมียนอาบน้ำเสร็จเดินออกมา จู่ ๆ มือถือก็สั่นขึ้น
เป็นสายเสียง
บนหน้าจอขึ้นชื่อสามตัวอักษรว่า ฉู่อวี้โจว
สมองของเหวินเหมียนส่งเสียง “ตึง” ขึ้นมาทันที มือเธอเร็วกว่าสมอง กดวางสายไปโดยตรง
ท่าทางรวดเร็วลนลาน ราวกับมือถือในฝ่ามือเป็นของอันตรายที่ร้อนจนลวกมือ
【ทำไมนายเอกถึงโทรหาเธอขึ้นมาล่ะ?】น้ำเสียงของ 888 แฝงความไม่อยากเชื่ออยู่เล็กน้อย
“ฉันจะรู้ได้ยังไง?” หัวใจเหวินเหมียนเต้นรัว ปลายนิ้วกำมือถือแน่นโดยไม่รู้ตัว “หรือว่าเผลอโดนเข้า? ก่อนหน้านี้ตอนฉันส่งข้อความก็เผลอกดโทรเสียงออกไปบ่อย ๆ”
เธอจ้องมือถือที่หน้าจอดับสนิทอย่างเหม่อลอย ใจสับสนวุ่นวาย
ไม่ถึงสองวินาที หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ข้อความจาก C.:【ไม่สะดวกรับสายเหรอ?】
เหวินเหมียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วรีบพิมพ์ตอบ
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【ขอโทษนะคะพี่! เมื่อกี้อยู่ที่หอพัก เพื่อนร่วมหอนอนแล้ว ไม่ค่อยสะดวกรับสายค่ะ】
พอส่งข้อความไปแล้ว เธอก็แอบนึกเสียใจ
ข้ออ้างนี้ฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลย ตอนนี้เพิ่งสี่ทุ่ม นักศึกษามหาวิทยาลัยคนไหนจะปิดไฟเข้านอนเร็วขนาดนี้?
แต่ตอนนี้เธอทำได้แค่ใช้เหตุผลแย่ ๆ นี้บ่ายเบี่ยงไปก่อน
ข้อความจาก C.:【อืม】
คำตอบสั้น ๆ เรียบเฉย ไม่มีคำขยายอะไรเพิ่มเติม แต่เหวินเหมียนกลับรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมือนปกติ
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【วันนี้พี่ทำงานเสร็จหรือยังคะ?】
ข้อความจาก C.:【เสร็จแล้ว】
ลูกแกะตัวน้อยนอนแล้วนะzZ:【ดีจังเลยค่ะ! ทำงานเสร็จแล้วก็รีบพักผ่อนนะคะ~】
ตามรูปแบบที่คุยกันเป็นประจำ บทสนทนามักจบลงตรงนี้
เหวินเหมียนปีนขึ้นเตียงแล้วนอนลง กำลังจะไถดูวิดีโอสักสองสามคลิปช่วยให้หลับ แต่หน้าจอกลับมีข้อความจากฉู่อวี้โจวเด้งขึ้นมาอีกครั้ง