เหวินเหมียนกวาดตามองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง คนในห้องสมุดต่างก้มหน้าอ่านหนังสือของตัวเอง ไม่มีใครสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้
เธอกอดหนังสือเรียนเล่มใหม่เอี่ยมไว้ เดินย่องอย่างระมัดระวังไปยังที่นั่งริมหน้าต่างของฉู่อวี้โจว
หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะยังเปิดค้างอยู่ หนังสือเรียนเล่มเก่าที่เปิดอ้าก็วางนิ่งอยู่ที่เดิม
หัวใจของเหวินเหมียนเต้นกระหน่ำ เธอรีบดึงหนังสือเล่มเก่าออกมายัดใส่กระเป๋า แล้ววางหนังสือเล่มใหม่ในมือลงไปแทนอย่างเบามือ จัดให้เหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้ว แม้แต่มุมที่เปิดหน้าหนังสือค้างไว้ก็จงใจปรับให้ตรงกัน
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็ไม่กล้าอยู่นาน กลัวว่าฉู่อวี้โจวจะย้อนกลับมาเสียก่อน
ระหว่างก้มหน้ารีบย่องกลับไปยังที่นั่งมุมของตัวเอง หัวใจของเธอยังคงเต้นรัวไม่หยุด
เหวินเหมียนถอนหายใจ “ระบบ ตั้งแต่ผูกกับแกมา ฉันรู้สึกว่าความรู้สึกบางอย่างในตัวฉันมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ”
【ความรู้สึกหวาดหวั่นสินะ?】888 เดาอย่างเอาใจใส่
เหวินเหมียนพูดอย่างจริงจัง “ไม่ใช่ ความรู้สึกเหมือนแอบทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ น่ะ มันหนักขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหาก”
เธอก้มหน้า ปลายนิ้วแตะซิปกระเป๋า เตรียมเก็บของแล้วลุกขึ้นเผ่น
หางตาของเธอเหลือบไปเห็นช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือด้านหน้าโดยไม่ตั้งใจ
ข้างตู้หนังสือที่อยู่ไม่ไกล มีร่างสูงสง่าเย็นชาเงียบงันยืนอยู่
เขายืนอยู่ตรงจุดที่มีชั้นหนังสือคั่นระหว่างเขากับที่นั่งของเหวินเหมียน ปลายนิ้วยังถือหนังสืออ้างอิงที่เพิ่งหยิบออกมาอยู่
ช่องว่างบนชั้นหนังสือพอดีกับทิศทางที่เธอนั่ง สายตาทั้งสองสบกันพอดี ในชั่วขณะนั้นอากาศรอบตัวราวกับแข็งค้าง
สายตาของฉู่อวี้โจวจับจ้องตรงมาที่ใบหน้าของเธอ