“งั้นนายกำลังวาดอะไรอยู่?” 888 เปลี่ยนเรื่อง
พอเห็นสิ่งที่อยู่ในสมุดของเหวินเหมียนชัด ๆ ระบบของ 888 ก็ค้างสนิทไปทั้งระบบ แม้แต่เสียงยังติดขัดไปครึ่งประโยค
สิ่งที่ร่างอยู่บนกระดาษกลับเป็นภาพสเกตช์ครึ่งตัวของฉู่อวี้โจวตอนเล่นบาส
เส้นสายสะอาดคมชัด ทั้งโครงคิ้วและดวงตา ความโค้งของสันจมูก แม้แต่รูปร่างปราดเปรียวของไหล่และแผ่นหลัง ทุกอย่างถูกวาดออกมาได้พอดิบพอดี สมจริงราวกับมีชีวิต
“นะ...นี่เธอวาดนายเอกเหรอ?! ไม่มีอะไรแล้วจะวาดเขาทำไม?”
เหวินเหมียนตอบอย่างใจเย็น “สัดส่วนร่างกายกับตัวเลขของเครื่องหน้าทุกส่วนเขาสมบูรณ์แบบมาก ถ้าไม่วาดเก็บไว้ก็น่าเสียดายออก”
เดิมทีเธอก็แม่นยำเรื่องตัวเลขอยู่แล้ว แถมพื้นฐานการวาดรูปยังดีมากอีกด้วย
เธอใช้การคำนวณอย่างแม่นยำมาร่างภาพ ทุกเส้นสายจึงถูกต้องถึงขีดสุด ถ่ายทอดบรรยากาศเย็นชาและห่างเหินของฉู่อวี้โจวออกมาได้อย่างเต็มที่
“เธอแน่ใจนะ...ว่าแค่มีสายตาชื่นชมความงามเฉย ๆ?” 888 ถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย
เหวินเหมียนเขินนิดหน่อยที่ถูกชม “นายก็คิดแบบนั้นเหรอ? ฉันเองก็คิดว่าตัวเองมีสายตาชื่นชมความงามนะ”
888: “...”
มันค้นพบว่าโฮสต์คนนี้ถึงจะขี้ขลาดไปหน่อย แต่บางครั้งก็หลงตัวเองจริง ๆ เหมือนกัน
มันแอบบันทึกคุณธรรมสิบประการของเหวินเหมียนเพิ่มอีกครั้ง ข้อสาม: หลงตัวเอง
“งั้นเธอก็ระวังตัวหน่อย! ต้องรู้นะว่าทำงานเป็นนางรองอย่างพวกเรา สิ่งต้องห้ามที่สุดก็คือการตกหลุมรักนายเอกจริง ๆ”
เหวินเหมียนขานรับลอย ๆ ความคิดยังจมอยู่กับเส้นสายใต้ปลายปากกา
อาจารย์บนแท่นบรรยายกำลังจัดการสื่อการสอนอยู่ น้ำเสียงเรียบเรื่อยพลางเอ่ยว่า “ต่อไปจะสุ่มเรียกชื่อ เลือกนักศึกษาสักคนขึ้นมาแก้โจทย์ตัวอย่างข้อนี้”