【โฮสต์】เสียงของ 888 ดังขึ้นในหัว พร้อมความกระอักกระอ่วนชวนให้รู้สึกแปลก ๆ 【มีข่าวดีหนึ่งเรื่องกับข่าวร้ายหนึ่งเรื่อง คุณอยากฟังอะไรก่อน】
เหวินเหมียน: “..... ฟังข่าวดีก่อนก็ได้”
【ข่าวดีคือคุณไม่ต้องคิดแล้วว่าจะล็อกประตูยังไง เพราะประตูล็อกเองแล้ว】
“...แล้วข่าวร้ายล่ะ”
【ข่าวร้ายคือคุณเองก็ถูกขังอยู่ข้างในนี้ด้วย แถมกุญแจยังอยู่ตรงที่คุณยืนเมื่อกี้ คุณทำตกไว้บนพื้น ไม่ได้เอาเข้ามาด้วย】
เหวินเหมียน: “.....”
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ในห้องเก็บของมีแสงสลัว มีเพียงหน้าต่างบานเล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่อยู่สูงขึ้นไปส่องแสงสีเทาหม่นเข้ามาเล็กน้อย
เธออาศัยแสงริบหรี่นั้นมองเห็นใบหน้าของฉู่อวี้โจว
ทั้งสองอยู่ใกล้กันเกินไป ลมหายใจปะปนกันในอากาศเย็นเยียบ กลิ่นหอมเย็นละมุนคล้ายไม้จากตัวเขาโอบล้อมเหวินเหมียนจนเธอแข็งทื่อไปทั้งตัวในทันที
เดิมทีตั้งใจจะขังนายเอกไว้ในห้องมืด แต่กลับไม่ได้ดั่งใจ แถมยังถูกนายเอกดึงเข้ามาจนตัวเองถูกขังอยู่ข้างในด้วย
เธอหดตัวถอยหลังอย่างรู้สึกผิด อยากเว้นระยะห่างออกมา
ดวงตาลึกล้ำของฉู่อวี้โจวจับจ้องใบหน้าที่กำลังหลบสายตาอย่างตื่นตระหนกของเธอ เห็นความลนลานและกระอักกระอ่วนทั้งหมดของเธอได้อย่างชัดเจน
“ไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอ”
ลำคอของเหวินเหมียนตีบตัน “ถ้าฉันบอกว่าแค่เดินผ่านมา...นายจะเชื่อไหม”
“นายคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ ใช้ข้ออ้างเดิมตลอดเลยนะ”
“......”
เหวินเหมียนแต่งเรื่องต่อไม่ไหวแล้ว
“ขอโทษ.....”
ฉู่อวี้โจวก้มมองท่าทางกระอักกระอ่วนที่ยอมรับผิดของเธอ ปลายนิ้วที่จับข้อมือเธออยู่เผลอออกแรงแน่นขึ้น “พูดขอโทษแค่ประโยคเดียว แล้วคิดว่าจะกลบเกลื่อนไปได้งั้นเหรอ”