888 ตกใจยกใหญ่ 【เจ้าสังเกตละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ】
เหวินเหมียนทำหน้าภาคภูมิ “ตาฉันไง คือไม้บรรทัดเดินได้”
แม้นิสัยจะขี้ขลาดกลัวง่ายแค่ไหน แต่เมื่อสวรรค์ปิดประตูบานหนึ่ง ก็ยังเปิดหน้าต่างให้เธอทางด้านพรสวรรค์คณิตศาสตร์
ตั้งแต่เล็กจนโต พรสวรรค์เรื่องเลขของเหวินเหมียนถือว่าติดอันดับหนึ่งในสองของแถวนี้ เธอเองก็ไวต่อตัวเลขเป็นพิเศษ
888 ขัดจังหวะการชมตัวเองของเหวินเหมียน แล้วเอ่ยขึ้น 【เวลาจ้องมองครบตามเกณฑ์แล้ว! รีบทำภารกิจถ่ายรูปแอบถ่ายให้เสร็จด้วย】
เหวินเหมียนสติกลับมา รีบยกมือกดชัตเตอร์ เสียงคลิก ๆ ๆ ถ่ายไปหลายรูปอย่างรวดเร็ว
เปิดแกลเลอรีดู ในภาพบังเอิญจับได้จังหวะที่ฉู่อวี้โจวพุ่งยิงบอลแล้วร่วงลงสัมผัสพื้น
หนุ่มร่างสูงตรงสง่างาม แสงแดดสาดส่องปลายผมที่เปียกชื้นนิด ๆ เส้นโครงหน้าด้านข้างเรียบคมสวย สัดส่วนไหล่ หลัง และเอวลงตัวกำลังดี ทุกเส้นสายล้วนตรงเข้าจุดตาสวยทางเรขาคณิตในใจเธอทั้งนั้น
เหวินเหมียนจ้องภาพนั้นแล้วอดบ่นพึมพำเบา ๆ ไม่ได้ “จริง ๆ แล้ว เกมโลกออนไลน์ใบนี้มันก็ไม่ยุติธรรมอยู่แล้ว หน้าเนื้อหน้าตัวระดับเนื้อห้าดาวแบบนี้ ทำไมไม่ให้ฉันบ้างสักหน่อย”
888 มองหน้าเหวินเหมียนแวบหนึ่ง แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
แบบนี้เล่า เหวินเหมียนเองก็หน้าเนื้อเดียวกันนักหนา ยังกล้าไปว่าคนอื่นอีก
【พอแล้ว อย่ามัวมอง อย่าลืมว่ายังมีภารกิจเสริมสุดท้ายรออยู่นะ】
ภารกิจระดับความยาก SSS มาถึงแล้ว นั่นคือ ขโมยของใช้ติดตัวของฉู่อวี้โจว
เหวินเหมียนรอใช้จังหวะที่สนามบาสแน่นคนจนอลหม่าน แอบเล็ดลอดไปยังมุมพักขอบสนาม
ขวดน้ำ ผ้าเช็ดตัว และสายรัดข้อมือออกกำลังกายของเหล่าหนุ่ม ๆ กองระเกะระกะบนม้านั่งยาว ราวกับของดีเรียงรายให้เลือก
เหวินเหมียนจ้องสิ่งของเหล่านั้นตัดสินใจไม่ถูกยิ่งกว่าใครในโลก แต่ก็ไม่กันเข้าไปใกล้
ขโมยผ้าเช็ดตัวมันเพี้ยนเกินไปแล้ว แต่ขโมยสายรัดข้อมือก็มีค่าราคาสูงไป เผลอ ๆ โดนจับได้กลายเป็นคดีขึ้นหัวว่าเป็นขี้ขโมย โดนคุกก็จริงซะแล้ว
“เซียน ฉันขโมยเส้นผมหนึ่งเส้นของพระเอกได้ไหม”
【......ท่านพอยท์นี่กล้าคิดจริง ๆ นะ】
ขณะที่เหวินเหมียนยังไม่รู้จะทำยังไง ฉู่อวี้โจวบนสนามก็หยุดออกฤทธิ์ เดินออกมาพักที่ขอบสนาม
เขาหมุนฝาขวดน้ำแร่เปิดขวดใหม่เป๊ะ จิบไปสองอึก แล้วหน้าผากย่นนิดหน่อยราวกับรังเกียจที่น้ำไม่เย็นพอ เลยเงยหน้ากินกระดอนเดียวจนหมด
วินาทีถัดมา เขาโยนขวดน้ำเปล่าทิ้งแบบมักง่าย ค้อนวาดโค้งสวยเส้นเดียว
เสียง “ก๊อง” หล่นลงถังขยะข้าง ๆ อย่างเป๊ะทุกกระเบียด
เหวินเหมียนที่นั่งยอง ๆ อยู่มุมนั้น ตาเป็นประกายทันที
เธอตื่นเต้นจนบ่นกับ 888 ในใจ “ว่าแต่ขวดน้ำเปล่าแบบนี้ก็นับเป็นของใช้ติดตัวของพระเอกได้ใช่ไหม”
【......นี่เจ้ากำลังคอสเพลย์เป็นป้ากำจัดขยะอยู่ใช่ไหมเนี่ย】
【แต่ของใช้ติดตัวที่ถูกทิ้งก็นับเป็นเป้าหมายภารกิจเหมือนกัน เก็บได้】
เหวินเหมียนโล่งใจทันที รอจังหวะที่คนบนสนามเอาอกเอาใจอยู่กับเกม ไม่มีใครสนใจมุมนั้น เธอกลั้นหายใจเดินเป็นเท้าหนูรี่เข้าไปเหมือนขโมยตัวจริง
พุ่งไปถึงถังขยะในไม่กี่ก้าว เธอชูมือออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแตะสัมผัสผิวพลาสติกเย็นเยียบของขวด
【ติง ได้รับของใช้ติดตัว ภารกิจเสริมเสร็จสมบูรณ์】
ตอนที่เธอกำขวดแน่น พร้อมจะบึ่งหนีออกจากจุดเกิดเหตุในทันที
เสียงเย็นต่ำดังลอยลงมาจากเหนือหัว แฝงความเยือกเย็น “นายกำลังทำอะไร”
เท้าเหวินเหมียนตรึงกับพื้น มือยังกำขวดน้ำแน่นจนขาว
เธอค่อย ๆ หมุนตัวกลับไปอย่างช้า ๆ
ฉู่อวี้โจวยืนอยู่ห่างเธอแค่ครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่บังเธอไว้ทั้งตัว ปิดกั้นแสงแดดจ้า เงามืดครอบลงมา
เส้นผมรุ่มหน้าเปียกชื้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเบ้แน่น ดวงตาดำมืดมองลงมาที่มือที่กำขวดของเธอ แล้วค่อย ๆ เลื่อนไปยังใบหน้าน้องที่เกร็งแดงก่ำ
ปิดเสียงโลกไว้เถิด แล้วฟังเสียงใจพังทลายของเหวินเหมียนเถอะ
คราวนี้แหละ พังจริง ๆ
888 ที่ยืนคุยในหัวไม่เจ็บตัวเองเอ่ยขึ้น 【ทำไมเจ้าเจอพระเอกทีไรถึงได้กลัวจนตัวสั่นขนาดนี้ ตอนปกติคุยกับฉันก็ไม่เห็นแพ้ใครเลยนี่】
เหวินเหมียนด่าในใจ “มันจะเหมือนกันได้ไง นี่นะพระเอกที่ในต้นฉบับโยนตัวละครหลักลงทะเลเปิดกว้างเลี้ยงฉลามนะ สุดท้ายก็มีคดีเข้าตำรวจอยู่ดี”
เธอแอบชำเลืองมองไหล่กว้างตรงของฉู่อวี้โจว แล้วพูดในใจเสริมอีกหนึ่งประโยค ยิ่งดูจากสรวงสูงกับบารมีของฉู่อวี้โจวแล้ว หมัดเดียวก็พอฆ่าเธอได้สองคน
คนแบบนี้ตีหลอบเจ็บที่สุดแล้ว
888 อดใจไม่ได้พูดเสียดาย 【เจ้ามีความมั่นใจตัวเองสักนิดเถอะ พวกเราตัวร้ายอยู่เงียบ ๆ ต่อให้แพ้คน ก็ห้ามแพ้สำราก】
หนุ่มตรงหน้าร่างสูงสง่า บารมีกดดันจนแทบหอบ
มือเหวินเหมียนสั่น ขวดน้ำในมือเอียงเฮง ๆ เกือบตกลงพื้น
เสียงเธอเอือมระอาจนสั่น “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ฉันเห็นว่านายทิ้งแล้ว เลยเก็บขึ้นมาน่ะ”
ฉู่อวี้โจวก้มตามองคนตรงหน้า
เขาเคยเมินเชยหญิงผมดำคนนี้มาก่อน
ทุกครั้งในอดีต เขามักรู้สึกได้ถึงสายตาเหนียวแน่นจนพิกล ๆ ที่เกาะแนบอยู่บนตัวเขาจากระยะไกล ความรู้สึกถูกลอบมองที่เปิดเผยแต่มืดหม่นแบบนั้น ทำให้เขารังเกียจขึ้นมาจากในจิตใต้สำนึก
เมื่อครู่นี้เองที่ชำเลืองเห็นเธอหุบหลังแอบเข้าไปเกาะก้นถังขยะอย่างระแวง ๆ แล้วแอบกำขวดน้ำที่เขาทิ้งไป เขาจึงเดินเข้ามาเอ่ยถามโดยอัตโนมัติ
ในความจำของเขา เธอมักปล่อยม่านหนาปิดตาไว้เสมอ แต่วันนี้หลังตัดม่านหน้าใหม่ ความมืดหม่นนั้นจางหายไปเกือบหมด แววตากลับดูสะอาดซื่อขึ้นเยอะ
ตอนนี้เธอตกใจจนแก้มแดงจาง ๆ ดวงตาชุ่มชื้นมองขึ้นมาที่เขา ทั้งขี้ขลาดและอึดอัด
ทำไมรู้สึกว่าคนคนนี้เหมือนกับแต่ก่อนบ้างแฮะ
ฉู่อวี้โจวเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงต่ำอีกครั้ง “เก็บขวดเปล่าของฉันไปทำไม”
888 มองฉากตรงหน้า แล้วเริ่มคิดหาวิธีให้
【เหวินเหมียน เจ้าไม่ถือโอกาสหมุนหัววิ่งหนีไปเลยเหรอ แสงสว่างกลางวันแสก ๆ แบบนี้ พระเอกไม่มีทางไล่ตามผู้หญิงคนหนึ่งหรอก】
แต่เหวินเหมียนที่ถูกสายตาหนัก ๆ ของฉู่อวี้โจวจ้องเข้าไว้ ขาทั้งสองน่วมจนแทบทรุด ยืนไม่อยู่แล้ว จะมีแต้มวิ่งหนีก็เหลือเกิน
ริมฝีปากเธอสั่นไปพักใหญ่ หัวสมองตื่นตูมจนขาวโพลน รีบเร่งพูดออกไป
“ฉัน... ฉันจะเอาไปขายหาเงิน...”
อากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ
สีหน้าเรียบ ๆ ของฉู่อวี้โจวหยุดค้างอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่ก้มมองเธอเอ่อล้นความประหลาดใจขึ้นมาเส้นหนึ่ง
แม้แต่ 888 ก็มึน 【ท่านพอยท์นี่ คอสเพลย์เป็นป้ากำจัดขยะเก็บขวดไปขายจริง ๆ เลยเหรอ】
มันก้มหน้าจดบันทึกคุณธรรมสิบประการของท่านพอยท์อย่างเงียบ ๆ หนึ่งประการ คือ ฟังคำเตือน
เหวินเหมียนฝืนหน้าตาเฉย มือยังกำขวดน้ำแร่เปล่าแน่น “ของเก่าพวกนี้สะสมไว้แลกเงินค่าขนมได้...”
ฉู่อวี้โจวอึ้งจนติดคอ “นาย... ขาดเงินขนาดนั้นเลยเหรอ”
“อือ...” เหวินเหมียนเห็นสีหน้าเขาอ่อนลงนิด ๆ ก็รีบพยักหน้าหงึก ๆ ก้มหน้าจ้อ ๆ แล้วเสริมเสียงเบา ๆ อย่างอาย ๆ
“บ้านฉันฐานะไม่ค่อยดี ประหยัดได้เท่าไรก็ได้เท่านั้น ขวดเปล่าสะสมเยอะ ๆ แล้วเอาไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่า ก็ช่วยเป็นค่าใช้จ่ายได้บ้างน่ะ”
คำพูดนี้ครึ่งจริงครึ่งปลอม บ้านต้นฉบับเป็นครอบครัวธรรมดา แม้จะไม่ร่ำรวยเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องย่ำยีเก็บของเก่าไปขาย
แต่เวลาพูด เสียงเหวินเหมียนเบาหวิวนุ่มนวล ขนตายาวก้มลงบังความตื่นตระหนกในดวงตา ท่าทีน่าสงสารและว่าน้อยแบบนั้นช่างเชื่อถือได้ยิ่งนัก
ฉู่อวี้โจวมองท่าทีระแวงระวังตัวของเธอ บารมีเย็นเยียบรอบกายก็คลายลงบ้าง “ในโรงเรียนขวดเปล่ามีเยอะแยะ ทำไมเลือกเก็บของฉันอย่างเดียว”