อีกฟากหนึ่ง
เมื่อเหวินเหมียนทำภารกิจเสร็จแล้วเดินทางกลับหอพัก ทั้งตัวก็เหนื่อยล้าจนแทบไม่เหลือแรง
เข้าผลักประตูเดินเข้าห้องพักที่ว่างเปล่า ปิดประตูไว้ด้านหลัง ถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้
ในหัว ระบบ 888 ยังพูดต่อไม่หยุด: 【ภารกิจที่สองสำเร็จอย่างงดงาม ดูท่าฉันประเมินเจ้าต่ำไปแล้วล่ะ เจ้ามีทั้งแรงกายและเทพสวาทจริง ๆ!】
【เจ้าคือพาหะที่ฉันดูแลมาแล้วสบายใจที่สุดเลย】
เหวินเหมียนที่ถูกชมก็เขินอายเล็กน้อย เอ่ยชมกลับไปตามมารยาทธุรกิจอัตโนมัติ “ไม่มีหรอก จริง ๆ ฉันว่าคุณก็เก่งเหมือนกัน เมื่อกี้ยังช่วยคิดแผนให้ฉันเลย”
แล้วเธอก็นึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ ระบบ นายเพิ่งบอกว่าฉันเป็นพาหะที่นายสบายใจที่สุด นายมีพาหะมาแล้วกี่คนกัน”
【ก็นับร้อยคนได้ล่ะมั้ง】
ความภูมิใจของเหวินเหมียนพุ่งขึ้นทันที ที่มีพาหะมาตั้งมากมาย เธอติดอันดับหนึ่งได้จริงเหรอ
888 มองท่าทางภูมิใจของเหวินเหมียน ยังมีอีกประโยคหนึ่งที่ไม่ได้พูดออกไป
ที่จริงประโยคนี้มันพูดกับพาหะทุกคนเหมือนกันหมด
แต่เห็นความดีใจของเหวินเหมียนแบบนั้น มันก็ฉลาดพอที่จะเลือกไม่พูด
ระหว่างที่เหวินเหมียนแน่นอนอยู่บนเก้าอี้คุยเพ้อ ๆ กับ 888 อยู่นั้น ข้างประตูก็เกิดเสียงกุญแจหมุนขึ้น
เพื่อนร่วมห้องสองคนถือชานมไว้ หิ้วขนม คุยกันหัวเราะครวญเดินเข้ามา เสียงอึกทึกช่วงเวลาเดียวก็ทำลายความเงียบของห้องพัก
หอพัก 113 ที่พวกเธออยู่เป็นหอรวมคณะ เรียงกันชัดเจน
สองคนในนั้นเรียนสาขาภาษาจีน นิสัยร่าเริงสนุกสนาน ทำอะไรด้วยกันเป็นประจำ อีกหนึ่งคนมาจากครอบครัวที่ฐานะดี เรียนบัลเล่ต์ที่คณะศิลปะ นิสัยเย็นชา มักอยู่คนเดียว และแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นในห้องเลย
มีเพียงเหวินเหมียนคนเดียวที่เรียนคณะคณิตศาสตร์
ต่างสาขา ตารางเรียนต่างกัน วงสังคมก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว
ตัวต้นฉบับแต่แรกก็มีนิสัยเก็บตัวพูดน้อย ไม่ถนัดเข้าสังคม ผลคือความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมห้องก็คงอยู่ในความรู้สึกแบบสุภาพแต่ห่างเหินเป็นคนละแบบ
คนในหอพักอยู่ด้วยกันโดยรักษาความสุภาพและระยะห่างพอดี ๆ ทั้งเลื่อนชืบและห่างเหิน
หลินเสี่ยวเสี่ยว เพื่อนร่วมห้องที่นอนเตียงติดกับเหวินเหมียน เป็นคนที่คุยกับเธอมากที่สุดและสนิทที่สุดสักหน่อย
แค่เดินเข้ามา เธอก็สายตากวาดไปที่เหวินเหมียนโดยอัตโนมัติ สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของม้วนผมหน้าม้าของเธอ ในดวงตาเป็นสีแห่งความประทับใจ “เหวินเหมียน เย็นนี้ไม่มีเรียนเหรอ”
ถูกเรียกชื่อโดยไม่ทันตั้งตัว ใจของเหวินเหมียนตึงเล็กน้อย “ใช่ เย็นไม่มีเรียน”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเดินเข้ามาอีกสองสามก้าว ชมพลาง “ว่าแล้วเดี๋ยวดูไม่เหมือนเดิม ตัดผมหน้าม้าเงียบ ๆ เหรอ หน้าม้าแบบนี้เหมาะกับเธอมาก ดูน่ารักขึ้นเยอะ เข้ากับหน้าตาแบบเธอสุด ๆ เลย”
คำชมที่มาแบบกะทันหันทำให้เหวินเหมียนอึ้งเล็กน้อย มือเลยปลิ้นขึ้นไปแตะเส้นผมหน้าม้าโดยไม่รู้ตัว ใบหูอุ่นขึ้นนิด ๆ “อือ ว่าง ๆ เลยตัดไปนิดหน่อย”
“สวยมากจริง ๆ เลย!” หลินเสี่ยวเสี่ยวพูดด้วยความจริงใจ
เหวินเหมียนไม่มีภูมิคุ้มกันต่อคำชมของคนอื่นเลย ความตึงเครียดในใจคลายลง เงยหน้าขึ้นมองเธอ “ขอบคุณนะ เธอก็สวยเหมือนกัน”
หลินเสี่ยวเสี่ยวอึ้งไปเล็กน้อย รู้สึกว่าเพื่อนร่วมห้องคนนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
นิสัยนี้เหมือนแมวสามสีที่บ้านเธอเลี้ยงไว้เลย พอถูกชมก็จะเงยหน้าขึ้นมองเธอนิ่ง ๆ อย่างเชื่อฟัง
คุยเล่นกันไม่กี่ประโยค หลินเสี่ยวเสี่ยวก็หันไปกับอีกเพื่อนร่วมห้องเดินไปที่โต๊ะเรียน
สองคนเปิดชานมกับขนม นั่งล้อมโต๊ะคุยกันจิ๊ดจ๊อดเรื่องวิชาเรียนตอนบ่ายอย่างสนุกสนาน ความครึกครื้นของพวกเธอเป็นของคนเป็นพวก ไม่ได้ตั้งใจไปรบกวนเหวินเหมียนที่นั่งเงียบ ๆ อีก
เหวินเหมียนก็สบายใจดี เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ฟ้าก็มืดลงจนสนิท
จนถึงหัวค่ำใกล้ ๆ ประตูหอพักถึงได้เปิดอีกครั้ง เพื่อนร่วมห้องคนสุดท้ายซูหวานเดินทางกลับมาอย่างเหนื่อยยาก
ในฐานะนักบัลเล่ต์มืออาชีพ เธอต้องแช่อยู่ในห้องซ้อมเต้นซ้อมจนดึกทุกคืน เป็นคนที่กลับหอดึกที่สุดในห้องตลอดปี
หอพักปิดไฟ เพื่อนร่วมห้องแต่ละคนปีนขึ้นเตียงนอนเล่นมือถือกันเงียบ ๆ
เหวินเหมียนที่เหนื่อยมาทั้งวันขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เพิ่งจะหลับตาลงคิดจะห่มผ้าหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่
แต่ในหัว ระบบ 888 ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงเวลา: 【พาหะ ข้อความรบกวนวันนี้เธอยังไม่ได้ส่งเลยนะ】
เหวินเหมียนลืมตาขึ้นเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ ตอบกลับในใจอย่างหมดอาลัย “ภารกิจส่งข้อความรบกวนเมื่อวานไม่ได้ทำเสร็จแล้วเหรอ”
เสียงของ 888 มีความเขินนิด ๆ แอบแฝง: 【อันนั้นเป็นแค่ภารกิจเริ่มต้นน่ะ การส่งข้อความก่อกวนพระเอกทางวีแชตเป็นภารกิจที่รีเฟรชรายวัน เธอต้องส่งหนึ่งข้อความทุกวันเป็นกฎตายตัว】
สระรางวัลยังคงสะสมอยู่
เหวินเหมียนจริง ๆ ไม่คิดมาก่อนว่า ตอนเล่นเกมมีภารกิจรายวันก็ยังพอเข้าใจได้ แต่พอย้ายเข้าหนังสือแล้วผูกระบบ ยังต้องเช็กอินทำภารกิจรายวันอีกเหรอ
เธอหาวเบา ๆ หนึ่งครั้ง มือลากมือถือข้างหมอนมาอย่างเชื่องช้า หน้าจอเปล่งแสงจาง ๆ ท่ามกลางความมืด
ยังไงซะฉู่อวี้โจวก็ไม่มีทางเปิดอ่านข้อความอยู่ดี ภารกิจนี้พูดให้ตรง ๆ ก็แค่ขยับนิ้วผ่านพิธีกรรม อวย ๆ หน่อยก็ผ่านได้แล้ว
เธอถามอย่างหมดเรี่ยวแรงในใจ “วันนี้ส่งอะไรดี นายไม่ได้ให้สคริปต์มา ฉันจะส่งยังไงล่ะ”
【พาหะ วันแรกเป็นโบนัสสำหรับมือใหม่เลยให้เนื้อหาไปใช้อ้างอิง ส่วนข้อความก่อกวนรายวันหลังจากนี้ ต้องให้พาหะใช้ความสามารถส่วนตัวเองเลย】
【สมัยก่อนว่ากันไว้ว่าครูพาเข้าประตู แต่การบำเพ็ญขึ้นอยู่กับตัวบุคคล เรื่องนี้ก็เลยขึ้นอยู่กับความสามารถในการสร้างสรรค์ของพาหะแล้วล่ะ～】
ใบหน้าของเหวินเหมียนหย่อนทันที ร้องครวญเงียบ ๆ ในใจ “ฉันจะไปเก่งเรื่องเขียนข้อความก่อกวนแบบฟิน ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน”
แต่บ่นเป็นบ่น ภารกิจของระบบขัดไม่ได้
ไม่มีทางเลือก เหวินเหมียนเลยต้องฝืนใจ หยิบบันทึกแชตเก่า ๆ ที่ตัวต้นฉบับเคยส่งให้ฉู่อวี้โจวมา เลียนแบบน้ำเสียงเหนียวหนึบแสบแสนรู้นั้น ปลายนิ้วพิมพ์ตัวอักษรบนหน้าจออย่างไม่ถนัด
ลังเลอยู่นาน ท้ายที่สุดก็ส่งข้อความออกไปได้: “พี่ชายเล่นบาสวันนี้เก่งมากเลย เหงื่อออกเยอะด้วย อยากเช็ดเหงื่อให้พี่ชายจัง”
แค่กดส่งข้อความ หน้าจอเปลี่ยนหน้าไปแวบเดียว เหวินเหมียนก็ทนต่อไปไม่ไหวเสียก่อน
เธอเอามือถือพลิกกดไว้ใต้หมอนอย่างรวดเร็ว แล้วเอาหน้าทั้งหน้าลงฝังในผ้าห่ม
“ฉันขนลุกจนพองเต็มตัวแล้วไง! ตัวต้นฉบับนี่มันใจดำแบบไหนถึงส่งข้อความแบบนี้ออกไปได้โดยไม่หน้าแดงเลยนะ? ปลายเท้าฉันอยากขุดห้องสามห้องนอนให้เรียบร้อยแล้ว!”
ระบบ 888 กลั้นหัวเราะ เอาใจช่วยอย่างสนุกกับความทุกข์ของเธอ: 【เลิกตกใจเถอะ เลิกตกใจเถอะ ฉู่อวี้โจวก็ไม่ได้เปิดดูข้อความของเธออยู่ดี ส่งไปก็เหมือนหินโยนลงทะเล ไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นเธอ】
แต่เหวินเหมียนไม่ได้รู้สึกดีขึ้นแม้แต่นิดเดียว “แต่นายรู้นี่!”
ระบบ: 【ฉันไม่ใช่คน】
เหวินเหมียน: “……”
โอเค โอเค เล่นกันแบบนี้สินะ
--
แปดโมงเช้า วิชาทฤษฎีความน่าจะเป็น
เสียงของศาสตราจารย์บนแท่นบรรยายนุ่มนวลและแห้งเหี่ยว ทำนองการสอนแบบสมัยเก่า คำต่อคำทอดลงในห้องเรียนรูปเชิงเทิน
ห้องเรียนกว้างใหญ่นั่งคนเต็ม นักศึกษาส่วนใหญ่ฟังจนง่วงนอน มีแค่นักเรียนฝีมือดีหยิบมือที่จดโน้ตอย่างตั้งใจ
แต่เหวินเหมียนกลับก้มหน้าทำของตัวเอง ปลายปากกาวาดและเขียนบนกระดาษทดอย่างรวดเร็ว
【พาหะ รู้ไหมว่าการเข้าเรียนแล้วเผลอคิดเรื่องอื่น ไม่ตั้งใจเรียนเป็นพฤติกรรมที่ผิด】
แต่เช้าเลย เสียงของ 888 ก็ดังขึ้นในหัวของเธอตรงเวลา ท่าทีจริงจังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายการสั่งสอน
ปลายปากกาของเหวินเหมียนไม่หยุด “แต่ฉันเข้าใจอยู่แล้วนี่”
【เข้าใจแล้วก็เลิกเข้าเรียนได้เลยเหรอ……】888 ที่ตั้งใจจะทำหน้าเคร่งขรึมสั่งสอนเธอให้ดี ๆ พูดไปครึ่งทางก็สะดุด รีบรู้ตัวทัน: 【เดี๋ยวนะ เธอเข้าใจหมดแล้วเหรอ】
เหวินเหมียนเลยเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า กวาดสายตามองสูตรที่ศาสตราจารย์กำลังพิสูจน์อยู่บนแท่น “เนื้อหาของคาบนี้ฉันเรียนเองล่วงหน้าหมดแล้ว ขั้นตอนที่ศาสตราจารย์สอนช้ากว่าที่ฉันพิสูจน์เองอีก ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาฝืนจ้องฟังหรอก”
888 เงียบงันไปทันที เงียบไปสองวินาที: 【โอ้มายก็อด เธอแสบมากเลยนะ】
เหวินเหมียน: “???”