ลู่เยี่ยนจือยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ “อย่าคิดฟุ้งซ่าน ฉันให้เธออยู่ที่นี่”
เมื่อคนถูกต้อนจนไร้หนทาง ก็จะกลายเป็นคนชั่วร้ายสุดขั้ว
ความมุ่งร้ายถูกขยายให้ใหญ่โต ไม่ว่าจะหลักการหรือศีลธรรมก็ถูกโยนทิ้งไว้ข้างหลังหมด เธอรับมือกับฝูงซอมบี้ได้ แต่ไม่แน่ว่าจะยอมรับเรื่องพวกนี้ได้
ซูเสี่ยวหม่านเองก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปหาความวุ่นวาย
“ตามพี่ไปก็แล้วกัน”
หลังมื้อกลางวัน
หลังลู่เยี่ยนจือกับอีกคนออกไปแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็นั่งไม่ติด
“ชวนเก๋อ พวกเราไปเดินเล่นกันไหม”
เสี่ยวอวิ๋นชวนก็กำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดี
“ไปสิ น้องสาว เมื่อเช้าพี่ถามมาแล้วว่ามีตลาดแลกเปลี่ยนอยู่แถวนี้ พวกเราไปดูกันเถอะ”
ลู่เยี่ยนจือกำชับเขาไว้แล้วว่า ภารกิจของเขาคือคอยดูแลคนข้างกายคนนี้ให้ดี
อย่างไรเสียเขาก็อยู่เฉยไม่ได้อยู่แล้ว
ซูเสี่ยวหม่านชูนิ้วโป้งให้เขา
“ชวนเก๋อ สุดยอดไปเลย”
……
ตลาดแลกเปลี่ยน
“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป! บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป! หนึ่งแพ็กแลกแป้งครึ่งจินถึงแปดเหลี่ยง!”
“น้องสาว ที่นี่มีเสื้อผ้านะ สนใจไหม”
“กำไล! กำไลตกทอดจากบรรพบุรุษ! ใช้น้ำแร่แค่หนึ่งขวดก็เอากำไลไปได้เลย!”
“ขายน้ำ! แป้งขาวหนึ่งจินแลกน้ำครึ่งขวด!”
ซูเสี่ยวหม่านเดินอยู่บนถนนที่ผู้คนเบียดเสียด มองซ้ายมองขวา เปิดหูเปิดตาไม่น้อยเลยทีเดียว
ที่นี่คล้ายกับตลาดแผงลอยในชาติก่อนของเธอ
แต่ของที่นำมาขายมีสารพัดอย่าง ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้ากับของใช้ในชีวิตประจำวัน นอกจากนี้ยังมีแผงแลกเปลี่ยนอาหารและขายน้ำด้วย
เสี่ยวอวิ๋นชวนกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
“น้องสาว มีอะไรถูกใจไหม”