เสี่ยวอวิ๋นชวนได้สติขึ้นมาในตอนนั้น เปลวไฟในมือจ่อเข้าใกล้ซอมบี้ บีบให้อีกฝ่ายถอยไปจนถึงหน้าประตูห้อง
“ได้ น้องสาว”
“พี่จะลากมันออกไปฆ่าข้างนอก”
ทันใดนั้น สายฟ้าสายหนึ่งก็ฟาดกวาดเข้ามา ซอมบี้หญิงลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะตกกระแทกพื้นนอกลานหลังบ้านดังปัง
“โครม”
“ฮือ ฮือ...”
เสี่ยวอวิ๋นชวนฉวยโอกาสกระโดดออกไปนอกกำแพง
“ลู่เยี่ยนจือ ขอบคุณ”
กู้สวินมองคนข้างกายที่ยังหายใจหอบถี่ เห็นได้ชัดว่าโกรธไม่น้อย จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “น้องสาว อย่าไปสนใจเขาเลย หมอนั่นสมองไม่ค่อยดี”
ซูเสี่ยวหม่านสะบัดดาบยาวในมือ แล้วกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง “สวินเก๋อ ไปเก็บน้ำมัน”
ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน
รีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า
กู้สวินเองก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
“ได้”
นอกกำแพง
“อู อู...”
“โครม”
เสียงคำรามของซอมบี้หญิงกับเสียงร่างล้มกระแทกพื้นผสมปนเปกับเสียงด่าของเสี่ยวอวิ๋นชวน กลิ่นเนื้อย่างเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่วอากาศ
ซูเสี่ยวหม่านอดเบือนหน้าก้มอาเจียนไม่ได้ บ้าเอ๊ย ต่อไปนี้จะไม่กินบาร์บีคิวอีกแล้ว!!
“คิกคิก”
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะก็ดังมาจากด้านหน้า ตรงหน้าประตูบ้านฝั่งตรงข้ามมีร่างเด็กตัวเล็กผอมบางโผล่ออกมา
เด็กชายอายุราวสี่ถึงห้าขวบ
เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน เสื้อผ้าเรียบร้อย ใบหน้าเล็ก ๆ อ่อนเยาว์แต้มรอยยิ้ม มุมปากฉีกกว้างพร้อมกับยื่นมือออกมา
“คิกคิก”
เสียงนุ่มนวลหวานใสและกังวาน
ซูเสี่ยวหม่านชะงักไป ตรงหน้าเธอพลันมีเงาร่างสูงใหญ่เข้ามาขวาง ลู่เยี่ยนจือจ้องสิ่งนั้น ดวงตาลึกล้ำมืดหม่น
“ออกไป เดี๋ยวนี้”
กู้สวินก็เห็นเช่นกัน เขาพุ่งปราดมาอยู่ข้างซูเสี่ยวหม่าน หัวใจพลันถูกความตื่นตระหนกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนถาโถมเข้าใส่