“แหวะ!!”
ซูเสี่ยวหม่านอดไม่ไหวอีกครั้ง
เธอรีบหยิบหน้ากากอนามัยจากเป้—ที่จริงคือหยิบออกมาจากมิติ—มาสวม ทนไม่ไหวแล้ว เหม็นยิ่งกว่าอุจจาระเสียอีก
จนกระทั่งสิ่งนั้นแน่นิ่งไป
เสี่ยวอวิ๋นชวนถึงได้ถือมีดสั้นเดินเข้าไป
เขาแทงลงไปที่หัวไหม้เกรียมนั่นอย่างแรง แล้วบิดมือขวาเป็นวงกลม “ฉึก” ใบมีดกระทบกับบางอย่างจนเกิดเสียง ปลายมีดงัดขึ้น วัตถุแข็งชิ้นหนึ่งก็ลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ
เขายกมือรับไว้
พอรู้สึกถึงน้ำหนักในมือก็ชะงักไป
“พี่ลู่ นี่มันไม่ถูกแล้วนะ?”
ทำไมถึงหนักกว่าเมื่อก่อนล่ะ
พูดพลางก็รีบวิ่งเข้าไป
“เร็ว เอาน้ำมาล้างหน่อย”
ลู่เยี่ยนจือหยิบถังน้ำครึ่งถังออกมาจากมิติแล้ววางลงบนพื้น เสี่ยวอวิ๋นชวนก้มลงจุ่มมือลงไป ขยำล้างสองสามครั้งก็หยิบขึ้นมา
เมื่อเห็นคริสตัลพลังสีเหลืองส้มขนาดเท่าไข่นกกระทา เขาก็ชะงักงัน
“ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”
ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาเก็บมาได้มีขนาดแค่ปลายนิ้วโป้ง บางตัวถึงขั้นไม่มีเลยด้วยซ้ำ
ตอนนั้นเอง กู้สวินเดินเข้ามา
“จัดการเรียบร้อยแล้ว”
เสี่ยวอวิ๋นชวนถือคริสตัลพลังหันกลับไป
“พี่กู้ มาดูเร็ว ของนี่ใหญ่ขึ้นเยอะเลยใช่ไหม”
พอกู้สวินเห็นคริสตัลพลัง สีหน้าก็พลันหม่นลง จริงอย่างที่เยี่ยนจือพูดไว้ไม่มีผิด
“นี่ระดับอะไร?”
ลู่เยี่ยนจือตอบเสียงเย็น
“ระดับสาม”
กู้สวินพึมพำกับตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจอย่างไม่ปิดบัง “ทำไมถึงเป็นระดับสาม เร็วเกินไปแล้ว”
เยี่ยนจือเคยบอกว่า ซอมบี้พัฒนาระดับได้เร็วพอ ๆ กับมนุษย์ ตอนนี้เขากับเสี่ยวอวิ๋นชวนก็เพิ่งอยู่ระดับสามเท่านั้น ทั้งยังอาศัยทางลัดและมีเยี่ยนจือคอยช่วย
แต่โลกาวินาศเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่กี่วันเอง