เจียงฮ่าวอวี่เห็นกู้สวินลงมือ ในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอก “เสี่ยวหม่าน ขอโทษนะ ฉัน...”
“ฟู่...”
คำพูดยังไม่ทันจบ สายลมกรรโชกก็พัดเข้าใส่ เจียงฮ่าวอวี่สร้างเสาน้ำแข็งขึ้นในมือ รับการโจมตีเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด
“เปรี้ยง”
ดาบยาวฟันลงบนเสาน้ำแข็งจนแตกกระจายทันที เศษน้ำแข็งกระเด็นบาดผิว เย็นเยียบเสียดกระดูก ทำให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นในพริบตา
“เสี่ยวหม่าน เธอทำอะไร”
ซูเสี่ยวหม่านไม่พูดสักคำ แววตาเย็นชาและลึกล้ำ ดาบยาวในมือพลิกกลับ ก่อนจะเตะออกไปอย่างแรง
“อึก”
เสียงครางอู้อี้ดังขึ้น
ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดเข้าที่อก เจียงฮ่าวอวี่รีบถอยหลัง มือรวบรวมพลังน้ำแข็งขึ้นมา แววตาพลันฉายความเย็นเยียบ
“เสี่ยวหม่าน ถ้ายังลงมืออีก ฉันโกรธแล้วนะ”
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอไปฝึกฝีมือเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร แถมยังแรงเยอะผิดมนุษย์
ซูเสี่ยวหม่านคร้านจะพูดไร้สาระ วันนี้เธอตั้งใจจะฆ่าคนคนนี้ให้ได้ หลังจากเตะออกไปแล้ว เธอก็ฟันดาบยาวในมือลงอีกครั้ง
เจียงฮ่าวอวี่เตรียมพร้อมไว้แต่แรก คราวนี้เขาสร้างเสาน้ำแข็งที่ใหญ่กว่าเดิม พลังในมือรวมตัวกันก่อนจะพุ่งเข้าใส่ หากเธอไร้เยื่อใย ก็อย่าหาว่าเขาไม่ปรานี
ทว่าเหตุการณ์ที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น ซูเสี่ยวหม่านเพียงหลอกล่อให้เขาหลงกล ดาบยาวกลับพุ่งไปอีกทาง
“เชียนเชียน ระวัง!”
ไป๋เชียนเชียนกำลังตะลึงที่ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด เมื่อเผชิญหน้ากับดาบยาวที่พุ่งเข้ามากะทันหัน ร่างกายก็หลบหลีกไปก่อนที่สมองจะทันสั่งการ
ซูเสี่ยวหม่านเห็นภาพนั้น หัวใจก็ไหววูบเล็กน้อย ดาบยาวพลันเบนไปทางขวา ปลายดาบหันไปทางข้างตัวไป๋เชียนเชียนพอดี
ทั้งสองปะทะกันอีกครั้งจนได้
ไป๋เชียนเชียนตกใจจนยกแขนขึ้นป้องกัน