เสียงห้าวดังมาจากด้านหลัง
“ต้องการให้ช่วยไหม”
เจียงฮ่าวอวี่เบิกตากว้าง มองสายฟ้าที่พุ่งตรงมาหาตัวเอง มือกดแผลไว้แล้วพยายามคลานถอยหลังอย่างยากลำบาก
ชั่วพริบตา
สายฟ้าเกือบพุ่งมาถึงตัว ทว่าจู่ ๆ ก็เลี้ยวหักมุม พุ่งเฉียดข้างหูเขาไปทางขวาทั้งหมด
“เพียะ”
เงาดำสายหนึ่งถูกพันธนาการไว้ในพริบตา
“โฮก โฮก โฮก……”
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน วันนี้ฉันจำแค้นนี้ไว้แล้ว”
เสียงเย็นเยียบของลู่เยี่ยนจือดังขึ้น
แววตาของเจียงฮ่าวอวี่ไหววูบ เขาตะเบ็งเสียงตะโกน “หัวหน้าเหลย ผมอยู่ตรงนี้”
ตะโกนจบก็ล้มตัวนอนแผ่กับพื้น
ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้เขาฝืนไม่ไหวอีกต่อไป ศีรษะเริ่มมึนงง
ซูเสี่ยวหม่าน วันนี้ฉันก็จำไว้เหมือนกัน
คราวนี้เหลยเทียนหู่ถึงได้เห็นว่าเจียงฮ่าวอวี่นอนอยู่บนพื้น จึงรีบวิ่งเข้าไปหา
“คุณชายเจียง เป็นอะไรไปครับ”
พอได้กลิ่นคาวเลือดในอากาศ และเห็นเสื้อผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด หัวใจเขาก็แทบหยุดเต้น
“ให้ตายสิ ทำไมบาดเจ็บหนักขนาดนี้”
เขาไม่สนใจว่ามีซอมบี้ที่ยังจัดการไม่หมดอยู่ รีบพยุงอีกฝ่ายขึ้นแล้วเดินไปข้างหน้า
“ท่านผู้บัญชาการลู่ ตรงนี้ฝากคุณจัดการด้วยนะครับ ผมจะพาคุณชายเจียงเข้าไปก่อน”
เลือดท่วมตัวขนาดนี้ ไม่เรียกซอมบี้ให้เข้ามาก็แปลกแล้ว อีกอย่างเบื้องบนสั่งไว้ตลอดว่าต้องคุ้มครองคนคนนี้ให้ดี
ถ้าวันนี้เขาตายอยู่ที่นี่ ตัวเองคงรายงานเบื้องบนไม่ได้แน่
เสี่ยวอวิ๋นชวนเห็นไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นถูกพันธนาการไว้ จึงซัดลูกไฟใส่มัน ตั้งใจจะเผาเจ้าสิ่งนั้นให้ตาย
กู้สวินรีบวิ่งไปทางฝั่งตรงข้าม
“เสี่ยวหม่าน”
แต่มีเงาร่างหนึ่งไปถึงก่อน
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกเหมือนตกลงไปในห้องน้ำแข็ง เจ็บจนฟันกระทบกัน หน้าอกเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก