“พี่มังกร ผู้ที่รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นคนฉลาด”
เห็นหวงหลงนิ่งเงียบ หลิวซูอีคิดว่าอีกฝ่ายถูกข่มขวัญได้แล้ว จึงพูดเสียงเย็น“ขอแค่พี่มังกรช่วยฉันจัดการเจียงเซิงตอนนี้ ฉันก็ไม่ต้องใช้หนี้บุญคุณพี่หู่ และไม่เอาเรื่องสหพันธ์ฟ้าดินอีก คุณว่าไง?”
“ฉันว่า...”
หวงหลงมองหลิวซูอีที่กำลังหยิ่งผยองอย่างจริงจัง พูดยังไม่ทันจบ ก็ยกมือตบหน้ามันปังหนึ่งที
“ปั๊บ!” เสียงดังชัดเจน
ร่างของหลิวซูอีปลิวออกไปทันที ฟันหักสองซี่เลือดอาบปลิวตามออกมาขณะอยู่กลางอากาศ
หวงหลงเป็นยอดฝีมือขั้นพลังภายในขั้นต้น ตอนตบผู้จัดการหม่าเมื่อก่อนไม่ได้ออกแรงจริง แต่ครั้งนี้ตบหลิวซูอีด้วยความโกรธจัด เลยตบมันทั้งคนทั้งฟันปลิวไปเลย
“ไอ้ลูกหมา เข้าไปเถอะ พ่อแกยังไม่กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าฉันเลย แกกล้ามาข่มขู่ฉันอีก”
หวงหลงสะบัดมือ มองหลิวซูอีที่ล้มลงกับพื้นอย่างดูถูก“เสือไม่โชว์ลาย แกคิดว่าฉันเป็นแมวป่วยรึไง!”
“ที่รัก...”
จ้าวจงเสวี่ยกรี๊ดลั่น วิ่งไปหาหลิวซูอี พูดด้วยความโกรธ“แกทำไมตบคนล่ะ?”
“ตบยังเบาไป ถ้าแกยังพูดไม่เลิก ฉันจะฆ่าเลยนะ”
หวงหลงกวาดสายตาเย็นชาไปทั่วคนตระกูลจ้าว
ใครก็ตามที่ถูกสายตาดุดันของหวงหลงจ้องมอง รู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายล็อกเป้า ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ไม่กล้าส่งเสียง
“หวงหลง แกลัง! แกกล้าตบฉัน!”
หลิวซูอีลุกขึ้นจากพื้น ตะโกนเสียงไม่ชัด“ตระกูลหลิวมีตระกูลจี้หนุนหลัง มีหนี้บุญคุณพี่หู่ แกกล้าแตะต้องฉัน ก็รอวันล่มสลายได้เลย!”
“ฮึ! ฉันหวงหลงไม่ใช่คนที่ขู่ให้กลัวได้ง่าย ๆ หรอก!”