"โย่ นี่มันไอ้เด็กจบจากมหาวิทยาลัยดังของตระกูลฉินนี่นา?"
"ได้ยินว่าแม้แต่ค่าเช่าบ้านก็ยังไม่มีจ่ายเหรอ?"
พร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออก หญิงวัยกลางคนผมหยิกมองเด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนจะหัวเราะออกมา
หันไปกดชั้นของตัวเองแล้วก็ยังพูดจาเสียดสีต่อ
"ตอนเรียนจบมีงานดี ๆ ตั้งมากมาย แต่ไม่ไปทำ ดันจะมาสร้างธุรกิจอะไรของตัวเอง"
"คนเราน่ะ ต้องรู้จักเจียมตัวบ้าง ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นยอดคนได้หรอก"
เมื่อเจอกับเสียงบ่นของหญิงตรงหน้า ฉินม่อทำหน้าเรียบเฉย ตอบกลับเพียงเบา ๆ
"ลูกชายคุณอายุสามสิบแล้ว ยังเกาะพ่อแม่กินอยู่เลย"
"อย่างนี้เรียกว่ายอดคนเหรอ?"
ทันทีที่พูดจบ หญิงคนนั้นก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที
"แกพูดอะไรน่ะ!"
"ลูกชายฉันมีบริษัทต่างประเทศหลายแห่งมาติดต่อแล้ว แต่เขายังลังเลว่าจะเลือกบริษัทไหนดี!"
"ตำแหน่งผู้บริหารของบริษัทพวกนั้นยังรอลูกชายฉันอยู่เลย!"
"รอให้เขาไปทำงานเมื่อไหร่ เงินเดือนทั้งปีอย่างน้อยก็หลายแสน!"
"ตอนนี้เขาแค่พักผ่อนอยู่บ้านบำเพ็ญตน!"
พร้อมกับเสียง 'ติ๊ง' ของลิฟต์
ฉินม่อไม่ได้สนใจผู้หญิงที่ยังด่าทออยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวออกจากลิฟต์ไปทันที ร้านเสริมสวยที่ผู้หญิงคนนั้นจะไปอยู่คนละชั้นกับเขา
จากนั้นเขาก็หยิบมือถือขึ้นมา ดูข่าวเด่นที่เพิ่งเด้งขึ้นมาหลายข่าว
"บริษัทฉีเอ๋อกำลังจะเปิดตัว Dota เวอร์ชันอัปเกรด สาบานจะจุดระเบิดเกมเมอร์ทั่วโลกอีกครั้ง"
"สมาชิกของสามเว็บไซต์วิดีโอรายใหญ่ทำลายสถิติอีกครั้ง ราคาหุ้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ"
"QQ สังหารผู้ท้าชิงลงได้อีกครั้ง ความเป็นเบอร์หนึ่งของซอฟต์แวร์แชตไม่มีใครเทียบได้!"
ระหว่างที่นิ้วเลื่อนอ่าน ฉินม่อก็มั่นใจแล้วว่า
เขาคงกลับไปไม่ได้อีกแล้ว เขาได้ข้ามภพมาอย่างแท้จริง
โลกใบนี้ดูเผิน ๆ แล้วไม่ค่อยต่างอะไรจากชาติที่แล้วของเขามากนัก ระดับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็ใกล้เคียงกันมาก
แต่เมื่อมองลงลึก เขากลับพบว่าในด้านอินเทอร์เน็ตและเกม โลกใบนี้แตกต่างจากชาติที่แล้วอย่างมาก
แนวคิดล้าหลังสุด ๆ
ตัวอย่างเช่น
จนถึงตอนนี้ โลกใบนี้ก็ยังไม่มีซอฟต์แวร์ที่ดังระเบิดไปทั่วโลกอย่างติ๊กต็อก
ทั้งยังไม่มี Pinduoduo ที่มาท้าทายอำนาจของ Taobao ไม่มีทั้ง League of Legends และ Honor of Kings มีเพียง Dota รุ่นแรกสุดเท่านั้น
สิ่งที่ทำให้ฉินม่อประหลาดใจที่สุดก็คือ
ระบบนิเวศทางเทคนิคของอินเทอร์เน็ตในโลกนี้ก็ยังดั้งเดิมมาก ในสายตาของโปรแกรมเมอร์อย่างเขาที่เคยผ่านยุคพัฒนาอินเทอร์เน็ตมือถือที่ก้าวกระโดดในชาติที่แล้ว
ทั้งวิธีคิดและวิธีการนำไปใช้ ราวกับมีหุบเหวทางเทคนิคคั่นกลางอยู่
สถาปัตยกรรม อัลกอริทึม แนวคิดด้านการโต้ตอบที่คุ้นเคยในสมองของเขา กลับไม่เคยปรากฏขึ้นที่นี่เลย
และสิ่งเหล่านี้ในความทรงจำของเขา คือสิ่งที่เขาพึ่งพาได้มากที่สุดหลังจากข้ามภพ!
ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิด
ฉินม่อก็หยุดลงตรงหน้าประตูบริษัทที่แขวนป้ายตัวอักษรโต ๆ ว่า 'เทคโนโลยีลั่งเฉา' จากนั้นค่อย ๆ ผลักประตูเดินเข้าไป
ที่นี่คือบริษัทเทคโนโลยีที่เขาก่อตั้งขึ้น ตั้งอยู่ในอาคารสำนักงานแถบชานเมืองเซี่ยงไฮ้
ตอนนี้เหลือพนักงานเพียงสามคน
"หัวหน้า"
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ก็มีคนลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ในมือกำอะไรบางอย่าง สีหน้าดูลำบากใจ
คือโจวรุ่ย
ฉินม่อหยุดฝีเท้า
โจวรุ่ยเดินมาหยุดตรงหน้า ก้มหัวเงียบไปสองวินาที แล้วยื่นของในมือมาให้ มันคือป้ายพนักงาน
"พี่ม่อ ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ที่บ้านยังต้องผ่อนบ้าน ลูกปีหน้าก็จะเข้าเรียนแล้ว ทุกที่ต้องใช้เงิน... ผมสู้ต่อไม่ไหวจริง ๆ"
เงียบไปครู่หนึ่ง
"อืม" ฉินม่อไม่ได้พูดอะไรมาก เข้าใจอีกฝ่ายดี
หลังจากโจวรุ่ยเก็บของเสร็จก็ออกไป
สองคนที่เหลืออยู่ในออฟฟิศเหลือบมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร
ฉินม่อเดินไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง เก็บป้ายพนักงานของโจวรุ่ยใส่ลิ้นชัก
เขาไม่ได้โกรธโจวรุ่ยเลย
ตอนที่บริษัทลั่งเฉาก่อตั้งใหม่ ๆ ฉินม่อกับทีมเคยผลิตซอฟต์แวร์ที่ดูดีออกมาหลายตัว
หนึ่งในนั้นคือแอปพลิเคชันบริการชีวิตท้องถิ่นตัวหนึ่ง หลังจากเปิดตัวได้ไม่ถึงสองเดือน กราฟการเติบโตของผู้ใช้สวยงามมาก แถมยังมีสถาบันลงทุนหลายแห่งติดต่อเข้ามาขอคุยเรื่องเงินทุนรอบเทวดา
แล้วบริษัทฉีเอ๋อก็มา
พวกเขาลอกเลียนผลิตภัณฑ์ของเราเกือบจะแบบหนึ่งต่อหนึ่ง แม้แต่โทนสีของหน้าจอก็ขี้เกียจเปลี่ยน แค่โยนเข้าช่องทางทราฟฟิกของฉีเอ๋อ ภายในสามวัน ขนาดผู้ใช้ก็แซงข้อมูลที่ลั่งเฉาต้องสะสมมาสองเดือน
พอกว่าฉินม่อจะตั้งตัวได้และคิดจะใช้วิธีทางกฎหมาย ทีมทนายของอีกฝ่ายก็โยนมาประโยคเบา ๆ ว่า "ฟังก์ชันคล้ายกันไม่ถือเป็นการลอกเลียนแบบ ยินดีต้อนรับการแข่งขันที่สร้างสรรค์"
การแข่งขันที่สร้างสรรค์
ตอนนั้นฉินม่อมองอีเมลฉบับนั้นแล้วก็หัวเราะอยู่นาน
หลังจากนั้น บริษัทลั่งเฉาก็ลองทำอีกหลายทิศทาง แต่สุดท้ายก็เหมือนกันหมด แค่เริ่มมีแววขึ้นมา บริษัทยักษ์ใหญ่ก็ตามมาติด ๆ แล้วใช้ทราฟฟิกกับเงินทุนบดขยี้คุณจนตาย
จนถึงตอนหลัง เงินในบัญชีบริษัทแทบจะไม่มีพอจ่ายเงินเดือน ทีมงานจากสิบกว่าคนเดินออกไปจนเหลือแค่สามคน
ตอนนี้เหลือสองแล้ว
"อะแฮ่ม"
เสียงกระแอมเบา ๆ ทำลายความเงียบ
เจ้าอ้วนเจ้าเหล่ยที่นั่งติดกับผนังดันแว่นขึ้น พยายามหาหัวข้อจะเรียกบรรยากาศกลับมา
"หัวหน้า ผมมีข่าวดีจะบอก โปรเจกต์จ้างภายนอกที่ผมรับอยู่ใกล้เสร็จแล้ว เป็นระบบจัดการร้านอาหารแบบเชน พอส่งมอบงานแล้วน่าจะได้เงินหลายหมื่นเลยนะ"
พูดจบก็ส่งสายตาไปให้ชายร่างโย่งที่นั่งอยู่อีกฝั่ง
หลินเสี่ยวเข้าใจในทันที รีบพูดต่อว่า "ใช่ ๆ ทางผมก็มีงานเล็ก ๆ อีกสองชิ้นที่กำลังคุยอยู่ ถึงจำนวนเงินจะไม่มาก แต่รวม ๆ กันก็น่าจะพยุงไปได้สักพัก หัวหน้าอย่าเพิ่งเครียดเลย ค่อยเป็นค่อยไปนะ"
เรารับงานเอาต์ซอร์สมาเลี้ยงตัวไปก่อน อย่างน้อยก็ไม่อดตาย รอให้ตั้งตัวได้ค่อย...
"พอเถอะ"
ฉินม่อเอ่ยขัด เสียงเรียบเฉย
เจ้าเหล่ยกับหลินเสี่ยวชะงักไปพร้อมกัน
ทั้งสองคนสบตากัน ในใจต่างก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
มิน่าล่ะ ตอนที่โจวรุ่ยออกไปเขาถึงไม่พูดอะไรเลย ที่แท้ก็คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
"หัวหน้า นายคงไม่ได้คิดจะ... เลิกทีมใช่ไหม?"
เสียงของเจ้าเหล่ยแฝงไปด้วยความหดหู่ ตั้งแต่เรียนจบเขาก็อยู่กับฉินม่อมาตลอด หลายปีที่ผ่านมาถึงจะไม่ค่อยประสบความสำเร็จ แต่ความรู้สึกฉันพี่น้องนั้นแน่นแฟ้นมาก
ฉินม่อเงียบไปครู่หนึ่ง
"ผมขายรถ แล้วก็ไปยืมเงินมาอีก รวมแล้วได้สามแสน"
"สามแสน ยังพอให้เราสู้ต่อได้อีกสักพัก"
"พี่ม่อ นายจะ..." เจ้าเหล่ยพูดไม่จบ แต่ก็พอสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง
"ผมจะลองเป็นครั้งสุดท้าย"
"สร้างซอฟต์แวร์ขึ้นมาสักตัว"
"อะไรเหรอ?" ทั้งสองถามออกมาพร้อมกัน
ฉินม่อเงียบไปอึดใจหนึ่ง
"ซอฟต์แวร์วิดีโอ"
"ในใจผมมีชื่อไว้แล้วด้วย"
"ติ๊กต็อก"
ทันทีที่สิ้นเสียง เจ้าเหล่ยก็ชะงัก
"หัวหน้า"
ถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความร้อนใจ
"นี่นายล้อเล่นใช่ไหม? ซอฟต์แวร์วิดีโอ? iQiyi, Youku, ฉีเอ๋อวิดีโอ สามเจ้านี้รวมกันกินส่วนแบ่งตลาดไปมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ เราจะเอาอะไรไปสู้?"
"ต่อให้สร้างออกมาได้ เงินสามแสนน่ะ อย่าว่าซักเรื่องเลย ลิขสิทธิ์แค่ตอนเดียวก็ยังซื้อไม่ได้"
ฟังถึงตรงนี้ ฉินม่อก็รู้แล้วว่าทั้งสองเข้าใจผิด
ส่ายหน้า
"ไม่ใช่วิดีโอแบบยาว"
เขาหันกลับมา มองหน้าทั้งสองคน ก่อนจะพูดออกมาทีละคำอย่างชัดเจนว่า "เราจะทำวิดีโอสั้น"
"นี่คือพื้นที่ที่ยังไม่มีใครก้าวเข้ามา"
"ซอฟต์แวร์ตัวนี้ อาจจะเปิดศักราชใหม่ของโลกอินเทอร์เน็ตได้"