ยามกู้เสี่ยวหนวนลืมตาขึ้น เธอไม่เคยรู้สึกสมองเลอะเลือนถึงเพียงนี้มาก่อน
เธอมองห้องที่คุ้นเคย สมองหนักอึ้งและปวดตุบ ๆ
นี่หรือคืออาการเมาค้างที่เขาว่ากัน
เมา... เมื่อวานพอรู้ตัวว่าดื่มของที่มีแอลกอฮอล์ เธอก็รีบออกจากงานก่อนเพื่อจะกลับบ้าน แต่หลังจากนั้น... เธอไปที่ไหนอีกหรือเปล่านะ
“อือ...”
เสียงพึมพำของชายหนุ่มดังมาจากข้างกาย กู้เสี่ยวหนวนรีบหันไปมอง แล้วก็เห็นรอยฟันเด่นชัดบนแผ่นอกของลู่อีเฉิน
นั่นเห็นได้ชัดว่าเป็นร่องรอยหลังจากกินเลือด และ... มีได้แค่ของเธอเท่านั้น
เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อน
กู้เสี่ยวหนวนมองรอยฟัน ก่อนจะกวาดสายตาไปเห็นอีกรอยตรงเอวของเขา ไม่ใช่แค่บริเวณเอวกับหน้าท้อง แต่ยังมีตรงลำคอ ใต้กระดูกไหปลาร้า เหนือกล้ามเนื้ออก... มีอยู่ทั่วทุกที่
“ลู่อีเฉิน!” กู้เสี่ยวหนวนลนลาน เธอจำเรื่องหลังจากนั้นไม่ได้ ความทรงจำตอนกินเลือดก็ขาดหายไปหมด เธอกัดเขาไปตั้งหลายแห่งขนาดนี้ เขาเป็นอะไรหรือเปล่า!
“อือ... ตื่นแล้วเหรอ?”
ลู่อีเฉินยื่นแขนมาโอบเธอเข้าหาตัว กู้เสี่ยวหนวนเห็นรอยฟันบนแขนของเขาแล้วแทบไม่อยากเชื่อ เธอกัดแม้กระทั่งตรงนี้ด้วย
ทั่วทั้งตัวเขา... ถูกเธอกัดไปหมดแล้วหรือเปล่า?
กู้เสี่ยวหนวนยื่นมือเปิดผ้าห่มทันที เธอสวมชุดนอนของตัวเอง ส่วนลู่อีเฉิน... เปลือยเปล่า
“ถ้าอยากดู ฉันก็ให้เธอดูอย่างเปิดเผยได้”
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย กู้เสี่ยวหนวนลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเขา ผ้าห่มก็เลื่อนลงเบา ๆ ตามการขยับของเธอ