หลังมื้อกลางวัน การเที่ยวชมเมืองโบราณยังคงดำเนินต่อไป
กิจกรรมต่าง ๆ ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย นักแสดงในชุดโบราณก็ปรากฏตัวให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง นักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวชมต่างปรบมือและส่งเสียงเชียร์กันเป็นระยะ
“พี่อีเฉิน! ข้างหน้ามีการโยนลูกบอลปักเลือกคู่ด้วย!”
ตลอดทางที่ผ่านมา เซียงไคซีพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแสดงตัวตนให้เด่นชัด ลู่อีเฉินไม่ได้เอ่ยปากไล่ เธอจึงเดินตามเขามาเรื่อย ๆ
ลู่อีเฉินเงยหน้าขึ้นมอง บนตึกสูงที่อยู่ไม่ไกลมีนักแสดงในชุดโบราณหลายคนเข้าประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว ในมือยังถือลูกบอลปักลูกใหญ่เอาไว้ด้วย
กู้เสี่ยวหนวนเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของเขา มือกระชับมือของเขาแน่น “อยากขึ้นไปดูไหม ฉันพาคุณขึ้นไปได้นะ”
ลู่อีเฉินยิ้มพลางตบศีรษะเธอเบา ๆ ขนมเค้กกุยช่ายหนึ่งถุงก็เป็นขีดจำกัดของเธอแล้ว
“ไม่ต้องหรอก เราดูอยู่ข้างล่างนี่แหละ”
เซียงไคซีเบียดไปอยู่ด้านหน้าแล้ว โบกมือเรียกลู่อีเฉินให้ตามไปด้วย แต่เขามองฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่ด้านหน้าแล้วโบกมือปฏิเสธ
เซียงไคซีทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงดนตรีก็ดังขึ้น การโยนลูกบอลปักเลือกคู่เริ่มแสดงอย่างเป็นทางการ
ลู่อีเฉินไม่สนใจอะไรเลย นอกจากกู้เสี่ยวหนวนแล้ว เขาก็ไม่ค่อยสนใจสิ่งอื่นนัก
เดิมทีเขาตั้งใจจะรอให้เซียงไคซีเดินไปด้านหน้า แล้วพากู้เสี่ยวหนวนออกไปเงียบ ๆ แต่พอก้มลงมอง ก็เห็นแวมไพร์ตัวน้อยของเขาเงยหน้าจ้องการแสดงบนเวทีสูงไม่กะพริบตา
เธอชอบหรือ?