บนรถบัสคันกว้างขวางที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน กลุ่มคนที่ทำงานเกี่ยวข้องกับตัวอักษรพากันนั่งรวมตัวกัน นี่คือทริปสัมมนาเก็บบรรยากาศสามวันสองคืน
สถานที่คือเมืองโบราณกู้เซี่ยนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองที สร้างขึ้นโดยยึดผังเมืองสมัยราชวงศ์ซ่งเป็นต้นแบบ เป็นกลุ่มอาคารโบราณขนาดใหญ่ยิ่ง ใช้งบประมาณกว่าหมื่นล้าน
กู้เสี่ยวหนวนนั่งอยู่ด้านหลังรถ สวมชุดเรียบง่ายสไตล์สปอร์ตและสวมหมวกเบสบอล
ส่วนลู่อีเฉินนั่งอยู่ด้านหน้าสุดของรถ คนที่นั่งข้างเขาคือเซียงไคซี ซึ่งยิ้มกว้างมาตลอดทางจนแทบหุบปากไม่ลง
“พี่อีเฉิน ฉัน...”
เซียงไคซีนั่งอยู่ข้างลู่อีเฉิน กำลังจะชวนเขาคุยเรื่องอะไรสักอย่าง ก็เห็นเขาดึงหมวกเบสบอลลงมาบังหน้าแล้วเอนพิงเบาะ ราวกับไม่คิดจะพูดคุย
เซียงไคซีมองหมวกที่ปิดหน้าเขา พลางกัดริมฝีปากเบา ๆ หมวกที่เขากับกู้เสี่ยวหนวนสวมเป็นแบบคู่กันชัด ๆ
ลู่อีเฉินไขว่ห้าง เอนตัวพิงหน้าต่างข้างที่นั่ง เว้นระยะห่างอันละเอียดอ่อนไว้กับเซียงไคซี
ถ้าเซียงไคซีไม่จงใจขยับเข้ามาพิงเขา ร่างกายของทั้งคู่ก็ไม่มีทางสัมผัสกันได้
“ไคซี ได้ยินว่าเธอเป็นหลานสาวของบรรณาธิการใหญ่เซียง เพิ่งกลับจากต่างประเทศเหรอ”
“ใช่ค่ะ พ่อแก่ตั้งใจให้ฉันตามพี่อีเฉินไปเรียนรู้งานให้มากขึ้นค่ะ”
คนที่นั่งอยู่รอบ ๆ ทำท่าราวกับเข้าใจแล้ว ลู่อีเฉินทั้งหนุ่มทั้งมากความสามารถ ส่วนเซียงไคซีก็เป็นหลานสาวของบรรณาธิการใหญ่เซียง ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันดีทีเดียว