เมื่อกู้เสี่ยวหนวนเลิกงานกลับมา ลู่อีเฉินก็ยังคงประชุมหารือเกี่ยวกับหนังสือเล่มใหม่เหมือนเช่นทุกวัน ไหนจะเป็นสัญญาที่สำนักพิมพ์นั้นเซ็นกับเขา แถมลู่อีเฉินยังเป็นนักเขียนหน้าใหม่ม้ามืดที่ได้รับความนิยมสูงมาโดยตลอด หนังสือเล่มต่อไปของเขาจึงเรียกได้ว่ายังไม่ทันเขียนก็โด่งดังแล้ว
ตอนกู้เสี่ยวหนวนเดินผ่านห้องของเขา เสียงพูดคุยข้างในก็ลอยออกมา ดูเหมือนเขาจะได้รับความสำคัญมากจริง ๆ
ในจังหวะที่กู้เสี่ยวหนวนเดินเฉียดผ่าน ประตูก็เปิดออกกะทันหัน เธอถูกดึงไว้เบา ๆ ไออุ่นพลันแนบเข้ามาใกล้
“กลับมาแล้วเหรอ”
ลู่อีเฉินยิ้มพลางกอดเธอไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยอย่างรวดเร็ว “ทางนี้ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก พอเสร็จแล้วฉันจะไปหา”
พูดจบเขาก็ตบศีรษะกู้เสี่ยวหนวนเบา ๆ แล้วผลักประตูเดินกลับเข้าไป
กู้เสี่ยวหนวนยืนนิ่งงัน ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าผู้ชายคนนี้ทำแบบนั้นเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา...ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ กันนะ?
คำพูดของจี้เซี่ยงหนานพลันดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง ใช้ความสัมพันธ์แบบมนุษย์ผูกมัดอาหารเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าไว้
ความสัมพันธ์แบบมนุษย์...
กู้เสี่ยวหนวนขมวดคิ้วขณะเดินกลับห้อง แฟนกันงั้นเหรอ? ใช้ความสัมพันธ์ทางความรู้สึกของมนุษย์ผูกมัดลู่อีเฉินไว้ ให้อาหารอยู่ในขอบเขตที่ตนควบคุมได้อย่างว่าง่าย
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กู้เสี่ยวหนวนนั่งอยู่บนเตียง ในหมู่แวมไพร์ แวมไพร์วัยอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ครอบครองอาหารไว้กินคนเดียว
ถ้าไม่มีจี้เซี่ยงหนานอยู่ ลู่อีเฉินคงถูกแย่งไปนานแล้ว
แต่นั่นเป็นเพียงด้านหนึ่งเท่านั้น สำหรับแวมไพร์แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคืออาหารจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมหรือไม่