ร้านอาหารที่ลู่อีเฉินจะไปกินข้าวอยู่ในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง กู้เสี่ยวหนวนจอดรถเสร็จก็เห็นเขาซึ่งลงจากรถไปก่อนแล้ว ยืนรออยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้เดินนำเข้าไปก่อน
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
กู้เสี่ยวหนวนถาม ลู่อีเฉินส่ายหน้า มือเรียวยื่นมาหาเธอ “จับมือกันได้ไหม?”
เธอไม่ปฏิเสธ ไม่แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ มือเล็กเย็นเยียบของกู้เสี่ยวหนวนยื่นไปจับมือเขา ราวกับร้อนรนอยู่บ้าง ก่อนจะถูกฝ่ามืออบอุ่นโอบกุมเอาไว้
ชายหนุ่มหล่อเหลากับหญิงสาวสวยงามเดินเคียงกัน ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย
เดิมทีฝ่ามือของทั้งคู่เพียงซ้อนทับกัน แต่เมื่อลู่อีเฉินเห็นสายตาที่เหลือบมองกู้เสี่ยวหนวนอยู่บ่อยครั้ง เขาก็ขยับมือทันที สอดนิ้วเข้าไปในซอกนิ้วของเธอ ประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน
กู้เสี่ยวหนวนไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ปล่อยให้เขาทำตามใจ
เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนการทำแบบนี้จะทำให้เขามีความสุขมาก
“สองคนนั้นเป็นคนธรรมดาหรือเป็นดาราที่ยังไม่เดบิวต์กันนะ?”
“ว้าว สวยหล่อจริง ๆ แถมยังเหมาะสมกันมากด้วย”
แม้ตอนกลางคืนคนในห้างจะไม่มากนัก แต่การปรากฏตัวของทั้งคู่ก็ดึงดูดสายตาได้ไม่น้อย ถึงขั้นมีบางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่าย
กู้เสี่ยวหนวนไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ส่วนลู่อีเฉินกำลังดื่มด่ำกับความยินดีที่ได้ประสานนิ้วกับเธอ จึงไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
ที่นี่เป็นร้านอาหารจีนเก่าแก่ที่ตกแต่งอย่างมีบรรยากาศโบราณ กู้เสี่ยวหนวนปล่อยมือเขา ลู่อีเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเก็บความไม่เต็มใจในแววตาเอาไว้
“เข้าไปเถอะ ฉันรออยู่ข้างนอก”
กู้เสี่ยวหนวนกวาดตามองเข้าไปในร้าน ลูกค้าที่กำลังรับประทานอาหารอยู่มีไม่มากนัก ดวงตาสีดำของเธอกวาดมองอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะไม่มีสายพันธุ์เดียวกันกำลังรับประทานอาหารอยู่ข้างใน
แม้กู้เสี่ยวหนวนจะถูกสายพันธุ์เดียวกันส่วนใหญ่ในหมู่แวมไพร์รังเกียจมาโดยตลอด แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ เพียงแต่ถูกผลักไปอยู่ชายขอบเท่านั้น
หากไม่ได้จี้เซี่ยงหนานคอยพาเธอไปด้วย เธอคงเป็นคนที่สายพันธุ์เดียวกันเจอเมื่อไรก็ต้องเข้ามาเหยียบย่ำสักที