บนลานกว้างไร้ซึ่งเสียงใด ๆ
ก่อนหน้านี้ยังคึกคักราวกับตลาดนัด ทว่าบัดนี้กลับเงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านแผ่นกระดาษ
รายชื่อบนป้ายประกาศพลิ้วไหวเบา ๆ
ในช่องอันดับหนึ่ง มีตัวอักษรสามตัวปรากฏชัดเจน——หลินซิ่วเหอ
379 คะแนน
ที่หนึ่งของทั้งอำเภอ
หน้าประตูฝ่ายการศึกษา ผู้คนนับพันยืนอยู่ที่นั่น แต่ไม่มีใครเอ่ยปากก่อนสักคน
เพราะทุกคนกำลังยืนยันสิ่งหนึ่ง: ใช่ตาฝาดไปหรือเปล่า, ใช่ประกาศผิดหรือเปล่า, ใช่มีป้ายประกาศอื่นอีกไหม
แต่ป้ายประกาศก็อยู่ตรงหน้า ชื่อก็อยู่บนนั้น
379 คะแนน นำอันดับสองถึง 36 คะแนนเต็ม ๆ
ไม่ใช่ชนะหวุดหวิด แต่เป็นช่องว่างที่ห่างไกล
ไม่กี่อึดใจต่อมา ไม่รู้ว่าใครเอ่ยเสียงดังขึ้นก่อน: “ที่หนึ่ง!”
ครืน——ลานกว้างระเบิดเสียงเซ็งแซ่ในพริบตา
“ที่หนึ่งของทั้งอำเภอ!”
“หลินซิ่วเหอคือที่หนึ่ง!”
“คุณพระ!”
“คอมมูนหงฉีออกจอหงวนแล้ว!”
“ไม่ใช่ที่สอง! แต่เป็นที่หนึ่ง!”
เสียงซ้อนทับเป็นชั้น ๆ กระจายออกราวกับคลื่นน้ำ
ผู้คนที่เพิ่งห้อมล้อมหลินเว่ยตงอยู่ ต่างพากันหันไปมองด้านบนสุดของป้ายประกาศ