ในห้องสมุดเงียบสงัด
แสงตะวันยามเย็นสาดผ่านหน้าต่างลงมา ทอดเงาสีทองอ่อนลงบนโต๊ะ
หลินซิ่วเหอเงยหน้าขึ้น ศาสตราจารย์เฉินยืนอยู่ข้างๆ
เมื่อเข้ามาใกล้ เธอจึงมองเห็นอาจารย์อาวุโสท่านนี้ได้อย่างชัดเจน—
ผมหงอกขาว แววตากลับเจิดจ้า ไม่ได้ขุ่นมัวเหมือนคนวัยเดียวกัน หากแต่แฝงประกายเฉียบคมที่หลงเหลือจากการครุ่นคิดยาวนาน
"ศาสตราจารย์เฉิน" เธอลุกขึ้นยืน
ผู้เฒ่าโบกมือ "นั่งลงเถิด ห้องสมุดไม่ใช่ห้องทำงาน"
พูดจบ เขาดึงเก้าอี้ออกมานั่งลง สายตาจับจ้องบนโต๊ะ—
ตำราอังกฤษ หนังสือคำศัพท์ หนังสือไวยากรณ์ วางซ้อนกันเล่มแล้วเล่มเล่า สมุดบันทึกข้างๆ เขียนจนเต็มไปด้วยคำศัพท์แน่นขนัด
ศาสตราจารย์เฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยิ้ม "ดูเหมือนคะแนนภาษาอังกฤษจะไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจ"
หลินซิ่วเหอยิ้มตาม "นิดหน่อยค่ะ"
"แค่นิดหน่อย?" ผู้เฒ่ามองเธอ "กลางๆ ของชั้นเรียนธรรมดา สำหรับคนที่เก่งเป็นอันดับหนึ่งของสาขาแล้ว แบบนี้ไม่ใช่แค่นิดหน่อยแล้วล่ะ"
หลินซิ่วเหอไม่ได้ปฏิเสธ เพราะนี่คือความจริง
ในชาติก่อนเธอเคยเติมเต็มภาษาอังกฤษทีหลัง แต่ตอนนั้นทำงานแล้ว ตอนนี้กลับมาอยู่ในช่วงอายุสิบแปด ทุกสิ่งทุกอย่างต้องเริ่มใหม่หมด
ศาสตราจารย์เฉินกลับไม่พูดเรื่องนี้อีก หยิบสมุดบันทึกข้างๆ เปิดอ่านเล่น