กลับมาถึงโกดัง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
หลินซิ่วเหอกอดหนังสือสองปึกใหญ่ เมื่อยแขนจนเมื่อยล้า ทว่าจิตใจกลับสดชื่นเป็นพิเศษ
เธอวางหนังสือไว้ข้างเตียงไม้กระดาน จุดตะเกียงน้ำมันก๊าด แสงไฟสลัวสีส้มส่องสว่างโกดังเล็ก ๆ แห่งนี้ขึ้นมาทันที
นี่เป็นคืนที่สามหลังจากย้ายออกมา และเป็นคืนที่เปี่ยมล้นที่สุด
หนังสือเรียนกองเต็มพื้น—วิชาภาษา วิชาเลข ฟิสิกส์ เคมี อังกฤษ หรือแม้แต่ตำราเตรียมสอบเกาเข่าอีกหลายเล่ม
หลินซิ่วเหอยิ่งเปิดดูก็ยิ่งตื่นเต้นดีใจ
ชาติก่อน ของพวกนี้ล้วนเป็นสินค้าขายดี มีคนถือเงินมาซื้อก็ยังหาซื้อไม่ได้ แต่ตอนนี้มันกลับกองสุมอยู่แทบเท้าเธอราวกับเศษกระดาษ
คิดถึงตรงนี้ เธอก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
นี่ไหนเลยจะเป็นหนังสือ แท้จริงคืออิฐทองคำที่ยังไม่ได้เจียระไนชัด ๆ
สองชั่วโมงต่อมา เธอไม่ได้ทบทวนตำรา แต่มัวจัดระเบียบ
แยกตามรายวิชา จัดเข้าแฟ้มตามชั้นปี หน้าที่ขาดวางแยกไว้ หน้าที่สมบูรณ์วางรวมกัน
ยุ่งจนถึงสี่ทุ่ม ในที่สุดโกดังก็ดูคล้ายคลังหนังสือเล็ก ๆ
มองหนังสือเรียนที่วางเรียงเป็นระเบียบตรงหน้า ในใจหลินซิ่วเหอก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา: หนังสือพวกนี้ ตัวเธอเองใช้ไม่หมดแน่ และต่อไปจะหายากขึ้นทุกที