หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย ผู้คนยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ
ข่าวแพร่สะพัดไปนานแล้ว—วันนี้มีจดหมายจากปักกิ่งมาส่ง บุรุษไปรษณีย์ผู้เฒ่าสวีออกเดินทางแล้ว
เสี่ยวเหมยร้อนใจจนเดินวนอยู่ที่บันได “ทำไมยังไม่มาอีก? ก็บอกว่าออกมาแล้วไม่ใช่หรือ?”
หลี่หงเหมยปากบอกว่า “อย่าร้อนใจ” แต่มือกลับเช็ดเคาน์เตอร์เป็นรอบที่สาม
หัวหน้าหวังถึงขั้นยืนอยู่ตรงทางแยก ชะเง้อคอมองไปทางอำเภอ แทบอยากใช้สายตาดึงตัวผู้เฒ่าสวีให้มาถึงตรงหน้า
ผ่านไปไม่รู้เท่าไร ไกลๆ ก็มีเสียงกระดิ่งจักรยานดังมาในที่สุด
กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง—จักรยานสีเขียวคันหนึ่งปรากฏขึ้นจากสุดทางดิน
กระเป๋าไปรษณีย์ที่ท้ายรถป่องตุ่ย
“มาแล้ว!” ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นก่อน
“ผู้เฒ่าสวีมาแล้ว! ผู้เฒ่าสวีมาแล้ว! บุรุษไปรษณีย์มาแล้ว—” เด็กๆ กลุ่มหนึ่งวิ่งสุดฝีเท้า เสียงของพวกเขาแพร่เร็วกว่าเสียงลำโพงกระจายข่าวเสียอีก
คอมมูนธงแดงที่เดิมค่อนข้างเงียบสงบ พลันคึกคักขึ้นมาในพริบตา
หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย ป้าสะใภ้หลายคนที่กำลังคุยกันอยู่ก็ลุกขึ้นพร้อมกัน “มาแล้วเหรอ? มาจริงๆ แล้วเหรอ? ใช่จดหมายแจ้งผลหรือเปล่า?”
ไม่มีใครรู้ แต่ทุกคนต่างมองไปที่ทางแยก
ผู้เฒ่าสวีมองเห็นผู้คนหน้าคอมมูนแต่ไกล ใจเขาก็เต้นตึกตัก—แย่แล้ว ให้เขาทายถูกจริงๆ ด้วย วันนี้คงหนีไม่รอด