“เร็วเข้า! มัวอิดออดทำไม!”
ฟ้ายังไม่ทันสางดี หวังซิ่วหลานก็ลากหลินเว่ยตงออกจากบ้าน ฝีเท้าถี่ยิบราวกับรีบไปเก็บเงินที่ร่วงลงมาจากฟ้า
ในความคิดของนาง ตำราเหล่านั้นคือเงินสด ๆ เลยทีเดียว
“แม่ครับ พวกเราจะไปซื้อตำราจริงเหรอ?” หลินเว่ยตงยังคงงง ๆ อยู่
เมื่อคืนพอได้ยินเรื่องนี้ทีแรก เขาไม่เชื่อเลย ตำราเก่า ๆ ไม่กี่เล่ม จะหาเงินได้ยังไง? แต่ก็ทนแรงยุของหวังซิ่วหลานไม่ไหว
“ลูกจะไปรู้อะไร! พี่สาวลูกยังหาเงินได้ แล้วทำไมลูกจะทำไม่ได้? นางเป็นแค่ผู้หญิงยังทำได้ ลูกผู้ชายอย่างลูกจะสู้ผู้หญิงไม่ได้เชียวหรือ?”
คำพูดนี้ทำให้หลินเว่ยตงไม่ยอมแพ้ขึ้นมาทันที
ใช่แล้ว หลินซิ่วเหอยังทำได้ แล้วทำไมเขาจะทำไม่ได้?
คิดได้ดังนั้น ฝีเท้าเขาก็เร่งเร็วขึ้นอีก
แม่ลูกสองคนรีบตรงไปยังจุดรับซื้อของเก่า
พอเข้าไปถึง หวังซิ่วหลานก็ตะโกนว่า “ตาเฒ่าหลี่! ยังมีตำราเรียนอีกไหม?”
คุณลุงหลี่ที่กำลังสูบยาเส้นอยู่เงยหน้าขึ้น ชะงักไปครู่หนึ่ง “ตำราเรียน?”