หลินฝานสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความตื่นเต้นในใจ ก่อนจะดูหน้าต่างระบบต่อ แล้วก็พบว่าไอคอนกระเป๋าระบบสว่างขึ้น พร้อมจุดแจ้งเตือนสีแดง
เขากดเปิดกระเป๋า
เครื่องรางสีทองคล้ำชิ้นหนึ่งวางนิ่งอยู่ในช่องแรกของกระเป๋า ดูเงียบสงบราวกับหัวใจที่กำลังหลับใหล
หัวใจของหลินฝานราวกับหยุดเต้น
เครื่องรางชิ้นนั้น เขาคุ้นเคยกับมันดีเกินไป มันมีสีทองคล้ำ ขนาดเท่าฝ่ามือ และมีอักขระที่อ่านไม่ออกวาดอยู่บนนั้น
เหมือนกับชิ้นที่เขาแก้ไขขึ้นมาก่อนทะลุมิติมาไม่มีผิด
เขาสั่นเทาขณะใช้นิ้วแตะเครื่องราง
ค่าสถานะปรากฏขึ้นมา เรียงแน่นเต็มหน้าจอหนึ่งหน้า
ยันต์เทพคุ้มครองขนาดเล็ก
【ตำแหน่งสวมใส่: ช่องไอเทม ไม่ต้องสวมใส่ เพียงใส่ไว้ในกระเป๋าก็มีผล】
เลเวลที่ต้องการ: 1
+7 เลเวลสกิลทั้งหมด
+100% ความเร็วร่ายเวท
+100% ความเร็วฟื้นฟูพละกำลัง
+100% ความเร็วในการวิ่ง
+400% ค่าประสบการณ์ที่ได้รับ
+400% โอกาสได้รับอุปกรณ์เวทมนตร์
+400% ความเร็วฟื้นฟูมานา
+400% เงินที่ได้รับ
ลดความเสียหายเวทมนตร์ 70% ลดความเสียหายกายภาพ 70%
+999 พลังชีวิต, +999 มานา
ไม่สามารถถูกควบคุมได้
ใช้แทนสื่อร่ายเวทชนิดใดก็ได้
ไม่สามารถทำตกหรือแลกเปลี่ยนได้
---
หลินฝานจ้องค่าสถานะบนหน้าจอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาพยายามอย่างยิ่งกว่าจะละสายตาจากเครื่องรางทองคล้ำได้ แล้วจึงกดเปิดหน้าต่างตัวละคร
ชื่อ: หลินฝาน
เลเวล: 1
อาชีพ: นักพรต
พลังชีวิต: 1016/1016
มานา: 1012/1012
พลังโจมตี: 0-1
พลังเต๋า: 0-1
ป้องกันกายภาพ: 0-0
ป้องกันเวทมนตร์: 0-1
พรสวรรค์: เก็บของอัตโนมัติ / ควบคุมออร่า
เขาจ้องค่าพลังชีวิตกับมานาบนหน้าต่างค่าสถานะอยู่นานหลายวินาที
เขาเล่นเกมตำนานมาหลายปี จำได้แม่นยำว่า นักพรตเลเวล 1 มีพลังชีวิตพื้นฐาน 17 แต้ม และมานา 13 แต้ม
เครื่องรางทองคล้ำชิ้นนี้เพิ่มพลังชีวิตกับมานาให้ 999 แต้ม ทำให้นักพรตน้อยเลเวล 1 กลายเป็นตัวประหลาดที่มีพลังชีวิตกับมานาอย่างละพัน
ในความทรงจำของเขา นักพรตเลเวล 35 ยังมีพลังชีวิตแค่ 306 แต้ม แต่ตอนนี้เขามีพลังชีวิตมากกว่านักพรตเลเวล 35 ถึงเกือบสามเท่า
ด้วยพลังชีวิตกว่าพันแต้ม ต่อให้ยืนนิ่งให้มอนสเตอร์มือใหม่โจมตี ก็คงโดนตีไปจนฟ้าดินสลายยังไม่ตาย
ยิ่งกว่านั้นยังลดความเสียหายกายภาพและเวทมนตร์ได้ 70% ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามมีพลังโจมตี 100 แต้ม เมื่อตีโดนตัวเขาก็เหลือความเสียหายแค่ 30 แต้ม แล้วหักพลังป้องกันของเขาอีก จะเหลือความเสียหายสักเท่าไรกัน?
ตอนนี้ในใจเขาเหลือเพียงคำเดียว: มั่นคงแล้ว
มีเครื่องรางทองคล้ำชิ้นนี้ เขาก็แทบจะไร้เทียมทาน
เขามองกระเป๋าระบบอีกครั้ง ถุงผ้าที่ได้รับมาจากผู้ดูแลเปิดออกแล้ว ส่วนดาบไม้กับเสื้อผ้าผ้ากระสอบถูกเขาเก็บเข้าไปในกระเป๋าเรียบร้อย
ดาบไม้วางอยู่ในช่องที่สอง พลังโจมตี 2-5 น้ำหนัก 7 ความทนทาน 5 ส่วนเสื้อผ้าผ้ากระสอบอยู่ช่องที่สาม ป้องกันกายภาพ 0-2 ป้องกันเวทมนตร์ 0-1
อุปกรณ์มือใหม่ที่ระบบมอบให้เหมือนกับในเกมตำนานเป๊ะ ค่าสถานะไม่เปลี่ยนเลยสักนิด
ช่องที่สี่คือหนังสือสกิลที่ได้รับมา วิชารักษา
เขาลองสวมดาบไม้กับเสื้อผ้าผ้ากระสอบ หน้าต่างค่าสถานะเปลี่ยนไปเล็กน้อย—
พลังโจมตี: 2-6
ป้องกันกายภาพ: 0-2
ป้องกันเวทมนตร์: 0-2
พลังโจมตีเปลี่ยนจาก 0-1 เป็น 2-6 ซึ่งมาจากพลังโจมตี 2-5 ของดาบไม้บวกกับ 0-1 ของนักพรตพอดี
พลังป้องกันกายภาพมาจากค่า 0-2 ของเสื้อผ้าผ้ากระสอบ ส่วนพลังป้องกันเวทมนตร์มาจากค่า 0-1 ที่นักพรตมีติดตัว บวกกับ 0-1 ของเสื้อผ้าผ้ากระสอบ
ผู้เล่นอาชีพเลเวล 1 ก็มีความสามารถแค่นี้ รับมือกับมอนสเตอร์ในหมู่บ้านมือใหม่ได้ไม่ยาก
เขาปิดหน้าต่างค่าสถานะ แล้วมองเครื่องรางทองคล้ำอีกครั้ง
+7 เลเวลสกิลทั้งหมด ตอนนี้เขายังไม่มีสกิล จึงยังไม่รู้ผลลัพธ์ ข้ามไปก่อน
+400% ค่าประสบการณ์ที่ได้รับ คนอื่นฆ่ามอนสเตอร์หนึ่งตัวได้ค่าประสบการณ์ 10 แต้ม ส่วนเขาได้ 50 แต้ม ประสิทธิภาพการเพิ่มเลเวลสูงขึ้นห้าเท่า แบบนี้จะไม่ให้กลัวได้ยังไง
+400% โอกาสได้รับอุปกรณ์เวทมนตร์ อันนี้เกินไปหน่อยแล้ว อัตราดรอปในเกมตำนานก็เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายอยู่แล้ว พอเพิ่มขึ้นสี่เท่า ไม่รู้ว่าฆ่าไก่แล้วจะดรอปดาบสังหารมังกรหรือเปล่า
+400% เงินที่ได้รับ ปกติมอนสเตอร์ดรอปเหรียญทองหนึ่งเหรียญ พอเขาฆ่ามันก็จะดรอปห้าเหรียญ
จากความทรงจำของร่างเดิม เหรียญทองมีประโยชน์มากในเขตคุ้มภัย แค่มีคุณสมบัตินี้ เขาก็ไม่มีทางไม่ร่ำรวย
ใช้แทนสื่อร่ายเวทชนิดใดก็ได้ ในเกมตำนาน นักพรตต้องใช้กระดาษยันต์กับถุงพิษเวลาร่ายเวท ตอนนี้ประหยัดค่าใช้จ่ายส่วนนั้นได้ แถมไม่ต้องเปลืองช่องกระเป๋าด้วย
……
เขาอ่านค่าสถานะของเครื่องรางตั้งแต่ต้นจนจบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็ปิดหน้าต่าง บังคับตัวเองให้สงบลง
ท้ายทอยดูเหมือนจะเริ่มปวดตุบ ๆ อีกครั้ง
ถึงตอนนี้ร่างกายของเขาจะกลายเป็นข้อมูลไปแล้ว แต่กระบองที่ฟาดลงมาอย่างแรงครั้งนั้นก็ยังทิ้งเงามืดไว้ในใจ
ใครกันแน่ที่ลอบเล่นงานเขา หลินฝานคิดจนหัวแทบแตกก็ยังนึกไม่ออก
มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือร่างเดิมถูกหมายหัว และคนที่หมายหัวเขาไม่อยากให้เขาปลุกพลังสำเร็จ
หรือจะเป็นศัตรูของพ่อแม่ที่เสียชีวิตไปแล้ว?
หลินฝานคิดไม่ออกจริง ๆ
เขามองพรสวรรค์ “เก็บของอัตโนมัติ” บนหน้าต่างระบบอีกครั้ง ตอนพิธีปลุกพลังมีคนหัวเราะเยาะว่ามันเป็นพรสวรรค์เก็บขยะ เขาไม่ใส่ใจคำพูดนั้นเลย
พรสวรรค์นี้แทบจะเป็นเหมือนสูตรโกง โดยเฉพาะตอนลงมือสู้กับบอสพร้อมคนจำนวนมาก เมื่อบอสดรอปอุปกรณ์ เขาก็เก็บทั้งหมดได้ทันที คนอื่นยังไม่ทันเห็นหน้าตาอุปกรณ์ด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าเขาตั้งค่าให้พรสวรรค์นี้เก็บเฉพาะของดี ไม่เอาขยะก็ได้ แบบนั้นจะได้ไม่ดูสะดุดตาเกินไป
จากนั้นเขาก็มองเครื่องรางทองคล้ำในกระเป๋า ซึ่งเต็มไปด้วยคุณสมบัติชั้นยอด
ถ้าของชิ้นนี้ถูกเปิดเผยออกไป—
ชาติก่อนหลินฝานเห็นเรื่องสกปรกมามากมาย ถ้ามีของดีแล้วซ่อนให้มิดชิด ก็อาจมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกหลายวัน
แต่ถ้าเผลอเปิดเผยทรัพย์สินออกมา การแย่งชิงทั้งต่อหน้าและลับหลังก็จะตามมาไม่ขาดสาย
ยิ่งโลกนี้ยังมีดันเจี้ยน พื้นที่รกร้าง และมอนสเตอร์ แค่สร้างอุบัติเหตุขึ้นมาสักครั้งก็ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าใครเป็นคนทำ
“เก็บตัวให้ดี”
หลินฝานบอกตัวเองในใจ
“ต้องเก็บตัวให้ดี เล่นแบบปลอดภัยไว้ก่อน รอให้แข็งแกร่งขึ้นแล้ว ไม่ว่าแผนร้ายอะไรทั้งนั้นก็เป็นแค่เมฆลอยผ่าน”
เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วศึกษาข้อมูลที่เจตจำนงดาวสีน้ำเงินทิ้งไว้ให้ละเอียด
ระบบมีฟังก์ชันครบครัน ทั้งหน้าต่างสถานะ กระเป๋า ช่องอุปกรณ์ ช่องสกิล เพื่อน แผนที่ และภารกิจ
เขากดเปิดแผนที่ ภาพรวมของเขตคุ้มภัยสู่จงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขตคุ้มภัยตั้งอยู่ในแอ่งขนาดใหญ่ มีภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน ชั้นนอกสุดมีม่านพลังสีฟ้าอ่อนเคลื่อนตัวช้า ๆ
บนแผนที่มีทางเข้าดันเจี้ยนหลายแห่งกำกับไว้ กระจายอยู่รอบจัตุรัสกลาง หนึ่งในนั้นระบุว่า “ดันเจี้ยนมือใหม่·หมู่บ้านชายแดน”
มีข้อความอธิบายลอยอยู่ข้าง ๆ หนึ่งบรรทัด:
【ดันเจี้ยนมือใหม่·หมู่บ้านชายแดน: ผู้เล่นอาชีพเลเวล 1-7 เข้าได้ เข้าครั้งแรกฟรี ครั้งต่อไปใช้เหรียญทอง 1000 เหรียญ และแต้มผลงาน 10 แต้ม】
เขากดเปิดหน้าภารกิจอีกครั้ง
“ขณะนี้ไม่มีภารกิจที่กำลังดำเนินอยู่ โปรดไปรับภารกิจที่หอภารกิจ”
……
จากความทรงจำของร่างเดิม เขารู้ว่าการทำภารกิจจะได้รับแต้มผลงาน
แต้มผลงานใช้ซื้ออาหาร ยา และอุปกรณ์จากร้านค้าระบบได้ อีกทั้งการลงดันเจี้ยนเพื่อเพิ่มเลเวล นอกจากต้องใช้เหรียญทองซื้อตั๋วเข้าแล้ว ยังต้องใช้แต้มผลงานด้วย
เขานึกถึงคำอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับดันเจี้ยนของระบบ
ดันเจี้ยนที่เจตจำนงดาวสีน้ำเงินสร้างขึ้นแบ่งตามเลเวล ดันเจี้ยนมือใหม่เลเวล 1-7 ดันเจี้ยนขั้นหนึ่งเลเวล 8-14 ดันเจี้ยนขั้นสองเลเวล 15-21 และไล่ระดับต่อไปเรื่อย ๆ
ผู้เล่นอาชีพที่มีเลเวลเกินขีดจำกัดของดันเจี้ยนจะเข้าไปในดันเจี้ยนเลเวลต่ำกว่าไม่ได้ นี่เป็นกฎตายตัว
ทุกคนเข้าไปในดันเจี้ยนมือใหม่ได้ฟรีครั้งแรก หากอยากเข้าอีกครั้ง นอกจากเหรียญทองแล้ว ยังต้องใช้แต้มผลงานด้วย
แต้มผลงานส่วนใหญ่มาจากภารกิจนอกพื้นที่ที่ระบบประกาศ ไม่ว่าจะกำจัดมอนสเตอร์ สำรวจพื้นที่ หรือรวบรวมทรัพยากร ล้วนต้องเอาชีวิตเข้าแลก
พ่อแม่ของร่างเดิมก็รับภารกิจสำรวจ แล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย
หลินฝานทบทวนข้อมูลเหล่านี้ในหัว ก่อนตัดสินใจ
พรุ่งนี้ ไปดันเจี้ยนมือใหม่
เพิ่มเลเวลก่อน