เช้าวันต่อมา ฟ้าด้านนอกหน้าต่างเพิ่งเริ่มสาง หลินฝานพลิกตัวลุกจากเตียง หยิบขนมปังสองแผ่นสุดท้ายออกจากตู้เย็น กินไม่กี่คำก็หมด แล้วดื่มน้ำต้มสุกที่ต้มไว้ตั้งแต่เมื่อวานไปอีกหลายอึก
ดันเจี้ยนมือใหม่เข้าไปได้ครั้งละไม่เกิน 7 วัน ครั้งนี้เขาตั้งใจจะอยู่ให้ครบกำหนดก่อนค่อยออกมา
ไม่จำเป็นต้องพกอะไรไปทั้งนั้น หลังปลุกพลังสำเร็จ แผงระบบจะเปิดร้านค้าระบบโดยอัตโนมัติ ขอแค่มีเหรียญทอง ก็ซื้อทุกอย่างในนั้นได้
ตอนออกจากบ้าน เขาเห็นลุงหลี่กำลังง่วนอยู่กับรถสามล้อโทรม ๆ ของแกที่ชั้นล่าง
พอเห็นหลินฝานออกมา ลุงหลี่ก็เงยหน้าถาม “เสี่ยวฝาน เช้าขนาดนี้จะไปไหนล่ะ?”
“ลุงหลี่ ผมจะไปลองดันเจี้ยนมือใหม่ครับ”
ลุงหลี่มองหลินฝานแล้วฉีกยิ้ม กำชับว่า
“ดี ๆ เข้าไปในดันเจี้ยนแล้วค่อย ๆ ทำ อย่าฝืนเก่งนะ อยู่ได้ตั้ง 7 วัน ถ้าทนไม่ไหวก็ออกมา”
หลินฝานพยักหน้า ล่ำลาลุงหลี่แล้วมุ่งหน้าไปทางดันเจี้ยน
ทางเข้าดันเจี้ยนที่จัตุรัสกลางเมือง แท้จริงแล้วเป็นศิลาจารึกสีดำแผ่นหนึ่ง หน้าตาเหมือนกับศิลาที่หลินฝานประทับมือตอนปลุกพลังทุกประการ เพียงแต่เล็กกว่า สูงแค่สองเมตรกว่า
บนผิวศิลามีแสงสีน้ำเงินเข้มไหลวน ราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำ ด้านหน้ามีแถวยาวเหยียดจนมองไม่เห็นปลาย
หลินฝานกวาดตามอง ผู้คนเหล่านี้เหมือนกับเขา ล้วนเป็นมือใหม่ที่เพิ่งปลุกพลังเมื่อวาน
ทุกคนสวมเสื้อผ้าผ้าดิบและถือดาบไม้เหมือนกันหมด มีบางคนถือดาบไม้มะเกลือ ตัวดาบดำทะมึนและกว้างกว่าดาบไม้ทั่วไปหนึ่งขนาด
“อาวุธเทพมือใหม่ ดาบไม้มะเกลือ พลังโจมตี 4-8 พลังเวท 0-1”
หลินฝานนึกถึงค่าสถานะของดาบเล่มนั้น มองอาวุธด้วยความอิจฉา พ่อแม่ของคนพวกนี้คงเป็นผู้ประกอบอาชีพกันหมด อาวุธชิ้นนี้ขายในร้านค้าระบบราคา 4,800 เหรียญทอง ครอบครัวธรรมดาซื้อไม่ไหวหรอก
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เดินตามแถวค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้า
ทันใดนั้น แสงสีขาวก็วาบขึ้นหน้าศิลา ร่างคนหนึ่งปรากฏขึ้น เสื้อท่อนบนถอดเปลือยทั่วตัวเต็มไปด้วยเลือด เดินโซเซจนคนข้าง ๆ รีบเข้าไปประคอง
“พี่ชาย เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”
มีคนถาม
“อย่าพูดถึงเลย เมื่อกี้ฉันโดนคนฆ่าตายในนั้น”
ชายคนนั้นหอบหายใจ ก่อนพูดต่อ
“คนในนั้นเยอะกว่ามอนสเตอร์อีก ฉันเดินวนเกือบชั่วโมง เพิ่งแย่งไก่มาได้ไม่กี่ตัว ก็โดนหลายคนฟันคนละทีจนตาย”
“พวกเขาฟันคนกันด้วยเหรอ?”
“แย่งมอนสเตอร์กันจนเลือดขึ้นหน้าไงล่ะ ดันเจี้ยนมือใหม่นี่ใช้ร่วมกันทั้ง 31 เขตคุ้มภัยของหัวเซี่ย มือใหม่ทุกคนเพิ่งปลุกพลังเมื่อวาน ตอนนี้ข้างในคนแน่นไปหมด พอเห็นมอนสเตอร์ก็พุ่งเข้าใส่เหมือนเห็นพ่อแท้ ๆ”
“ถึงจะตายในดันเจี้ยนแล้วไม่ตายจริง แต่ก็เจ็บ แถมยังทำอุปกรณ์ตก เสื้อผ้าผ้าดิบของฉันก็หล่นไป ระบบยังแจ้งด้วยว่าฉันเข้าไปในดันเจี้ยนไม่ได้ 24 ชั่วโมง”
“โธ่ แบบนี้ทุกคนต้องระวังกันหน่อยแล้ว”
หลินฝานฟังแล้วพอจะเข้าใจสถานการณ์คร่าว ๆ
รออยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ถึงคิวเขา
เขาวางมือลงบนศิลา แสงสายหนึ่งวาบผ่านพื้นผิว ข้อความแถวหนึ่งปรากฏตรงหน้า
【ดันเจี้ยนมือใหม่ · หมู่บ้านชายแดน นักพรตหลินฝาน ต้องการเข้าไปหรือไม่? เข้าเป็นครั้งแรกฟรี ระยะเวลาที่อยู่ได้: 7 วัน】
เขากด “ใช่”
ความเย็นสายหนึ่งไหลเลื้อยไปตามแขน เบื้องหน้าพร่าเลือน พอรู้ตัวอีกที เขาก็ยืนอยู่กลางทุ่งโล่งกว้าง
กว้าง...กว้างเหลือเกิน
นี่คือความคิดแรกของหลินฝาน หมู่บ้านมือใหม่ในเกมตำนานมีพื้นที่แค่นิดเดียว วิ่งไม่กี่ก้าวก็ถึงขอบแล้ว
แต่หมู่บ้านชายแดนตรงหน้าแผ่กว้างสุดสายตา ไกลออกไปเป็นเนินเขาสลับกันและป่าโปร่ง ใต้เท้าเป็นดินโคลนกับกอหญ้าป่า กลิ่นดินและหญ้าสดลอยคลุ้งในอากาศ ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
แผนที่นี้น่าจะเป็นพื้นที่นอกหมู่บ้านชายแดน เพราะรอบตัวไม่มีบ้านเรือน ไม่มีเอ็นพีซี มีแต่พื้นที่ป่า
เขาสูดลมหายใจโดยไม่รู้ตัว ลมเย็นไหลเข้าปอดจนสะท้านวาบ
“ความรู้สึกนี่ไม่เหมือนอยู่ในเกมเลย เหมือนอยู่ในโลกจริงมากกว่า”
เขาก้มมองมือตัวเอง ปลายแขนเสื้อผ้าดิบเสียดสีกับผิว ดาบไม้ในมือหนักอึ้ง ให้ความรู้สึกต่างจากตอนเล่นเกมแล้วคลิกเมาส์โดยสิ้นเชิง
เงยหน้าขึ้นก็เห็นผู้คนอยู่เต็มไปหมด
ที่นี่อาจเป็นบริเวณทางเข้าดันเจี้ยน หลินฝานเห็นหัวคนแน่นขนัดไหววูบอยู่ทั่วสายตา ทุกคนสวมเสื้อคลุมผ้าหยาบแขนสั้นและถือดาบไม้เหมือนกันหมด
หลินฝานกวาดตามองคร่าว ๆ มีคนอย่างน้อยหลายร้อยคนเบียดกันอยู่ในบริเวณนี้
“ไก่! ไก่! ตรงนั้นมีไก่ตัวหนึ่ง!”
“ไหนวะ? เชี่ย อย่าเบียดสิ—”
“ฉันเห็นก่อน! ฉันเห็นก่อน!”
“พูดบ้าอะไร ฉันฟันมันก่อนต่างหาก!”
เบื้องหน้าพลันเกิดความโกลาหล ผู้คนกลุ่มใหญ่กรูกันไปทางหนึ่ง
หลินฝานเขย่งเท้ามอง เห็นเพียงไก่ลายขนาดมหึมาตัวหนึ่งกระพือปีกอยู่กลางฝูงชน ถูกดาบไม้เจ็ดแปดเล่มฟันพร้อมกัน ขนไก่ปลิวว่อน ไม่ถึงสามวินาทีก็กลายเป็นแสงสีขาวแล้วหายไป
“แม่งเอ๊ย ฉันแย่งค่าประสบการณ์ไม่ได้อีกแล้ว!”
หลินฝานไม่เข้าไปร่วมวง คนหลายร้อยแย่งไก่กันแค่ไม่กี่ตัว ต่อให้เบียดเข้าไปก็เสียเปล่า
เขาเดินเลียบรอบนอกของฝูงชน มองสถานการณ์การเกิดใหม่ของมอนสเตอร์
ไก่เกิดมาทีละสองสามตัว แต่ละตัวสูงกว่าหนึ่งเมตร กรงเล็บคม จะงอยปากแหลม จิกทีเดียวเป็นรู ดูองอาจน่าเกรงขาม
น่าเสียดายที่สองหมัดสู้สี่มือไม่ได้ ไก่ตัวหนึ่งเพิ่งเกิดก็ถูกมือใหม่สิบกว่าคนล้อมไว้ พริบตาเดียวก็หายไป ไม่ถึงสองวินาทีด้วยซ้ำ
กวางยังพอมีโอกาสหน่อย ตัวใหญ่กว่าและวิ่งเร็ว บางครั้งยังไล่ตามไปได้ช่วงหนึ่ง แต่คนไล่ก็เยอะกว่า ทุกครั้งที่วิ่งไล่จะมีคนเป็นสิบตามหลังไป ฉากที่เห็นไม่ต่างจากการวิ่งมาราธอน
หลินฝานยังเห็นคนบางคนต่อยตีกันเพราะแย่งกวางตัวเดียว ทั้งสองถือดาบไม้ฟันใส่กันจนค่าพลังชีวิตลดฮวบ
คนรอบข้างไม่คิดจะห้าม อาศัยจังหวะที่ทั้งคู่ฟันกันเองชิงกวางไป
เขาไม่สนใจดูต่อ หันหลังเดินลึกเข้าไปยังเขตชานหมู่บ้านชายแดน
ริมหมู่บ้านมีถนนดินสายหนึ่งทอดไปยังป่าโปร่งที่อยู่ไกลออกไป
หลินฝานเดินตามถนนดินไปประมาณสองสามกิโลเมตร เสียงอึกทึกค่อย ๆ ห่างออกไป ผู้คนก็เบาบางลง แต่ยังมีคนประปรายกระจายกันล่ามอนสเตอร์อยู่กลางทุ่ง
เบื้องหน้าเห็นแม่น้ำสายเล็ก ๆ ราง ๆ อีกฝั่งเป็นทุ่งหญ้ารกร้างสีเทาอมเขียว มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่บนพื้นหญ้า
พอเดินเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นว่าเป็นหุ่นฟาง
หุ่นฟางหลายตัวตั้งกระจัดกระจายอยู่บนทุ่งหญ้ารกร้าง ลำตัวมัดด้วยฟาง หัวเอียงกระเท่เร่ พอลมพัดก็โงนเงน
พวกมันโจมตีระยะไกลไม่ได้ แต่ถ้าเข้าไปใกล้เกินไปก็จะฟาดก้านฟางที่แขนใส่
หลินฝานเห็นมือใหม่คนหนึ่งสวมเสื้อผ้าผ้าดิบกำลังต่อสู้กับหุ่นฟางตัวหนึ่ง เนื่องจากมือใหม่แต่งตัวคล้ายกันหมด เขาจึงดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นอาชีพอะไร เหนือศีรษะก็ว่างเปล่า ไม่ได้มีชื่อแสดงเด่นชัดเหมือนในเกม
ชายคนนั้นฟันหุ่นฟางด้วยดาบไม้ มันเซไปมา ก่อนจะฟาดก้านฟางใส่หน้ามือใหม่ ร่างของอีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง
คนกับมอนสเตอร์ต่างก็อ่อนหัดพอกัน มือใหม่ฟันไปห้าหกครั้ง หุ่นฟางถึงพังครืน กลายเป็นกองฟางที่ลุกไหม้จนเป็นเถ้าถ่าน
มือใหม่คนนั้นก้มตัวหอบหายใจ รออยู่ครู่ใหญ่ถึงย่อตัวลง คลำพื้นแล้วเก็บเหรียญทองขึ้นมาสองสามเหรียญ
“หุ่นฟางแต่ละตัวมีเลือด 15 หน่วย ค่าประสบการณ์ 12 หน่วย”
หลินฝานนึกถึงข้อมูลในเกม พลางนับนิ้วคำนวณ
“ถ้าฟันทีละ 4 หน่วยโดยเฉลี่ย ก็ต้องฟันสี่ถึงห้าครั้ง รวมเวลาเดินเข้าไป ฟันมอนสเตอร์ แล้วเก็บของ หุ่นฟางหนึ่งตัวคงใช้เวลาอย่างน้อยหลายสิบวินาที”
เขาเปิดแผงระบบดูค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับ
【เลเวล: 1 ประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับ: 2,000 (ประสบการณ์ปัจจุบัน: 0)】
สองพันหน่วยงั้นเหรอ?
หลินฝานชะงักไป ก่อนจะเพ่งดูอีกครั้ง ไม่ผิด สองพันจริง ๆ
ในเกมตำนาน เลเวล 1 ขึ้นเลเวล 2 ใช้ค่าประสบการณ์แค่ 100 หน่วย ฆ่าไก่ยี่สิบตัวก็พอ แต่ที่นี่ต้องใช้ 2,000 หน่วย มากกว่าถึงยี่สิบเท่า
เขาคำนวณอีกครั้ง ไก่หนึ่งตัวให้ค่าประสบการณ์ 5 หน่วย ต้องฆ่าไก่ 400 ตัวถึงจะได้ 2,000 หน่วย
ไก่ถูกคนแย่งกัน ฆ่าไก่ 200 ตัว หากใช้วิธีแย่งกันแบบตอนนี้ วันหนึ่งจะได้ถึง 20 ตัวก็นับว่าโชคดีแล้ว
กว่าจะขึ้นเลเวล 2 คงใช้เวลาประมาณ 20 วัน
ยิ่งเลเวลสูง ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้เลื่อนระดับก็ยิ่งมาก หลินฝานจำได้ว่าในเกม การขึ้นจากเลเวล 6 เป็น 7 ต้องใช้ค่าประสบการณ์ถึง 1,200 หน่วย ถ้าคิดตามอัตรายี่สิบเท่า ก็ต้องใช้ 24,000 หน่วย
เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ให้ตายเถอะ ถ้าฆ่าแต่ไก่ต้องฆ่าไปถึงเมื่อไหร่กัน?
ไม่แปลกที่เจ้าของร่างเดิมเคยได้ยินคนอื่นบอกว่า มือใหม่ต้องใช้เวลาครึ่งปีกว่าจะขึ้นถึงเลเวล 7
เพราะนอกจากครั้งแรกที่เข้าไปในดันเจี้ยนมือใหม่จะฟรีแล้ว ครั้งต่อ ๆ ไปต้องเสียเงินทั้งหมด
นอกจากต้องสะสมเหรียญทองแล้ว ยังต้องสะสมแต้มผลงานด้วย ทั้งหมดนี้ล้วนต้องใช้เวลามหาศาล
“ช่างมันก่อน ล่ามอนสเตอร์อัปเลเวลก่อนดีกว่า”
หลินฝานพึมพำกับตัวเอง