เมื่อเห็นว่าไม่อาจดิ้นหลุด ทั้งสองก็เบิกตากว้าง จ้องเย่เฉินเขม็ง “เจ้าหนู จงใจล่อพวกเราออกมาเพื่อจัดการใช่หรือไม่?”
“ฉลาดมาก แต่ตอบถูกก็ไม่มีรางวัลให้หรอกนะ”
เย่เฉินหัวเราะเบา ๆ พลางก้าวเข้าหาทั้งสองอย่างเชื่องช้า “ในเมื่อพวกเจ้าฉลาดถึงเพียงนี้ คงไม่ต้องให้ข้าพูดอะไรมากแล้วกระมัง ส่งสมบัติทั้งหมดมาแต่โดยดี!”
“เป็นไปไม่ได้!”
ชายชุดดำแค่นเสียงเย็นชา ด่าทออย่างหยาบคาย “เจ้าหนูสารเลว ถ้ามีปัญญาก็ฆ่าพวกเราเสีย!”
“ใช่ อย่าหวังว่าจะได้สมบัติไป!” อีกคนจ้องเย่เฉินอย่างดุดันแล้วตะโกนลั่น
สมบัติที่พวกเขาชิงมาได้ในแดนลับครั้งนี้มีมูลค่ามหาศาล ต่อให้ต้องถูกคัดออก พวกเขาก็ไม่มีวันยอมยกของให้ใครง่าย ๆ
“หึ ฆ่าพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ? จะได้ส่งพวกเจ้าออกไปงั้นสิ? วางแผนไว้ดีนี่ แต่คิดว่ามันจะเป็นไปได้หรือ?”
เย่เฉินส่ายหน้า ก่อนยื่นมือขวาไปคว้าทั้งสอง หมายลงมือค้นสมบัติจากตัวพวกเขาโดยตรง
ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายคุมสถานการณ์ ส่วนทั้งสองก็เป็นเพียงเหยื่อ จึงคร้านจะพูดจาไร้สาระกับอีกฝ่าย
เมื่อเห็นเช่นนั้น ทั้งสองก็ด่าทออย่างเดือดดาล แต่ในเวลานี้ทำได้เพียงขยับปากเท่านั้น ไม่อาจขัดขวางการกระทำของเย่เฉินได้เลย
ได้แต่มองตาปริบ ๆ ขณะที่เย่เฉินกวาดสมบัติทั้งหมดบนตัวพวกเขาไปจนเกลี้ยง
“ศิษย์พี่ทั้งสอง ขอบคุณสำหรับของขวัญที่อุตส่าห์นำมามอบให้ ข้าไปก่อนล่ะ เชิญพวกท่านตามสบาย!”