เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เย่เฉินก็ลงมือทันที
ผู้เข้าร่วมแดนลับหลิงเซียวในครั้งนี้มีจำนวนมากถึงห้าหกพันคน หลังจากคัดผู้ที่ตกรอบออกไปแล้ว คนส่วนใหญ่ที่เหลือย่อมมุ่งหน้าไปยังใจกลางแดนลับ
เย่เฉินไม่รู้ว่าแดนลับหลิงเซียวกว้างใหญ่เพียงใด ทั้งไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัด
เขาจึงทำได้เพียงอาศัยความทรงจำ ค้นหาบริเวณที่มีผู้คนรวมตัวกันหนาแน่น
ไม่นานนัก เย่เฉินก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาเคยพบศิษย์ที่เข้าทดสอบในแดนลับหลิงเซียวหลายคนที่นี่
“ฮ่า ๆ...”
เป็นไปตามคาด ทันทีที่ก้าวเข้าหุบเขาได้ไม่นาน เย่เฉินก็ได้ยินเสียงหัวเราะเย่อหยิ่งดังขึ้น จากนั้นผู้บำเพ็ญสองคนก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่
เมื่อเห็นเย่เฉิน ทั้งสองก็แสยะยิ้มพร้อมถูมืออย่างละโมบ “ฮ่า ๆ... น่าสนใจนัก ถึงตอนนี้ยังมีศิษย์ขั้นวิญญาณก่อกำเนิดที่ไม่ตกรอบอยู่อีก ดูท่าพวกเราจะได้โชคดีแล้ว”
“ศิษย์พี่ทั้งสอง พวก...พวกท่านจะทำอะไรหรือ?”
เย่เฉินแสร้งทำท่าหวาดกลัว ก่อนถอยหลังอย่างลนลาน
“ฮ่า ๆ ดูท่าจะเป็นศิษย์น้องที่ยังไม่ประสีประสา ถึงได้ถามว่าพวกเราจะทำอะไรหรือ?”
เมื่อเห็นท่าทางหวาดผวาของเย่เฉิน ทั้งสองสบตากันแล้วหัวเราะลั่น