ฟึ่บ!
หญิงสาวชุดเขียวสะบัดแขนขวาอย่างแรง เร่งเร้าพลังวิญญาณในกายสุดกำลัง ก่อนรวบรวมมันไว้ในกระบี่ยาวที่ถืออยู่
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาชนะเจ้า มดปลวกอย่างเจ้าไม่ได้!”
“ไปตายเสีย!”
นางเบิกตากว้าง พลันฟาดมือขวาออกไป
ชั่วพริบตา แสงสีขาวขนาดหลายจั้งสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่เย่เฉิน พร้อมอานุภาพอันบ้าคลั่ง
แสงสีขาวแฝงด้วยแรงกดดันน่าสะพรึง กลืนกินทั่วสารทิศดุจคลื่นโหมซัด หินรอบด้านแตกละเอียดเป็นผุยผง
“จงแหลกไป!”
เย่เฉินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เผชิญหน้ากับแสงสีขาวอันน่าสะพรึง เขาเพียงเอ่ยเสียงเรียบ
ชั่วขณะนั้น พลังดาราโคจรห่อหุ้มหมัดทั้งสองของเขา ประหนึ่งจันทราสุกสกาวสองดวง เปล่งประกายเจิดจ้าจนผู้คนมิอาจลืมตา
ปัง ๆ โครม…
เสียงสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น แสงสีขาวอันน่าสะพรึงปะทะเข้ากับตราประทับหมัดดาราของเย่เฉิน เศษฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า
พรวด!
ในเวลาเดียวกัน ปราณกระบี่ก็สลายหายไป
เย่เฉินสลายการโจมตีของหญิงสาวชุดเขียวได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังซัดหมัดหนึ่งใส่ร่างนาง
“อ๊า!”
หญิงสาวชุดเขียวร้องโหยหวน ใบหน้างดงามพลันซีดเผือด นางอ้าปากกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
เมื่อเห็นหญิงสาวชุดเขียวตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ เย่เฉินก็แสยะยิ้ม “แม้แต่หมัดเดียวของข้ายังรับไม่ไหว ยังกล้าเรียกข้าว่ามดปลวกอีกหรือ?”
“เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดถึงรับการโจมตีของข้าได้?”
หญิงสาวชุดเขียวกุมอก ยืนทรงตัวให้มั่น ก่อนถามอย่างไม่อยากเชื่อ
นางใช้พลังทั้งหมดที่มีแล้ว ทว่ากลับไม่อาจทำให้เย่เฉินสะเทือนได้แม้แต่น้อย