ไม่นาน เย่เฉินก็มาถึงส่วนลึกที่สุดของถ้ำ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือโพรงถ้ำธรรมชาติอันกว้างขวาง บนผนังหินมีหยดน้ำร่วงลงมาเป็นครั้งคราว
กลางโพรงถ้ำมีแอ่งน้ำเล็ก ๆ กว้างราวครึ่งเมตร ภายในเต็มไปด้วยของเหลวสีขาวขุ่น
ปราณวิญญาณเข้มข้นที่แผ่กระจายอยู่โดยรอบ ล้วนมาจากที่แห่งนั้น
น้ำนมศิลาวิญญาณจงหลิง!
เย่เฉินจำได้ทันทีว่าแอ่งน้ำเล็ก ๆ กลางโพรงถ้ำคือของวิเศษฟ้าดินล้ำค่าและหาได้ยากยิ่ง น้ำนมศิลาวิญญาณจงหลิง
สิ่งนี้ต้องใช้เวลาร้อยปีจึงจะก่อตัวได้หนึ่งหยด แต่ละหยดหลอมรวมแก่นแท้แห่งฟ้าดินเอาไว้ ทั้งยังมีสรรพคุณมหัศจรรย์มากมาย
เมื่อดื่มเข้าไป ไม่เพียงชำระไขกระดูกและเส้นลมปราณ ทั้งยังหล่อหลอมกายเนื้อให้แข็งแกร่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ยังฟื้นฟูพลังวิญญาณที่สูญเสียไปทั้งหมดได้ในพริบตา ทำให้ผู้ดื่มอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดตลอดเวลา
“ของดีจริง ๆ คราวนี้ได้สมบัติมาแล้ว!”
เย่เฉินตื่นเต้นยิ่งนัก ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกจากแหวนเก็บของ แล้วเก็บน้ำนมศิลาวิญญาณจงหลิงทั้งหมดลงไป
ของสิ่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ เป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญใฝ่ฝันถึง
เพียงหนึ่งหยดก็เทียบได้กับโอสถระดับหกหรือเจ็ดบางชนิดแล้ว ส่วนที่นี่มีอยู่เต็มแอ่ง อย่างน้อยก็สิบกว่าชั่ง มูลค่าของมันสูงจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้
ขณะที่เย่เฉินเพิ่งเก็บน้ำนมศิลาวิญญาณจงหลิงเสร็จและกำลังจะหันหลังจากไป จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ว่ามีความเคลื่อนไหวตรงทางออก
ทันใดนั้นก็เห็นสตรีชุดเขียวผู้หนึ่งพุ่งเข้ามา
ดูจากเครื่องแต่งกาย นางเป็นศิษย์สืบทอดของเก้ายอดเขาชั้นบนแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว
เย่เฉินกับสตรีผู้นั้นสบตากัน ทั้งคู่ต่างชะงักไปเล็กน้อย