ไม่นานนัก เขาก็มาถึงตำหนักใหญ่ทางทิศตะวันออกแห่งหนึ่ง แสงสีฟ้าอ่อนแผ่ออกมาจากด้านบน ห่อหุ้มตำหนักใหญ่ทั้งหลังเอาไว้
“เป็นเขตอาคมจริงด้วย ดูท่าว่าสมบัติเทพที่จักรพรรดิมารทิ้งไว้จะอยู่ข้างในแน่นอน”
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด เขาก็พบว่าตำหนักใหญ่ทั้งหลังถูกเขตอาคมปิดกั้นไว้
ยิ่งไปกว่านั้น เขตอาคมนี้ยังแปลกประหลาดอย่างยิ่ง แม้แต่เนตรเทพแห่งความโกลาหลก็ยังยากจะมองทะลุความลี้ลับภายในได้ในคราเดียว ทำได้เพียงสัมผัสถึงแรงกดดันจาง ๆ ที่แทบจะไม่มีอยู่
เขาลอบทอดถอนใจ ฝีมือของจักรพรรดิมารผู้นี้ช่างร้ายกาจจริง ๆ ถึงกับวางเขตอาคมที่ทรงพลังเช่นนี้ไว้
“ดูท่าคงต้องค่อย ๆ คลี่คลายแล้ว!”
หลี่เทียนหยวนลูบจมูก พลางพึมพำกับตนเอง
เขตอาคมนี้ต่างจากที่อื่น เพราะจักรพรรดิมารเป็นผู้วางไว้ด้วยตนเอง แม้กาลเวลาจะผ่านมานานแสนนาน แต่ฤทธิ์เดชของมันก็ยังแข็งแกร่ง ไม่อาจดูแคลนได้
แม้เขาจะมีเนตรเทพแห่งความโกลาหลซึ่งมองทะลุแก่นแท้ของสรรพสิ่งได้ แต่เกรงว่าคงต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าจะหยั่งรู้กลไกอันลี้ลับภายในอย่างถ่องแท้และทำลายเขตอาคมนี้ลงได้
แน่นอน หากฝืนทำลาย เขตอาคมนี้ก็จะระเบิดขึ้นในทันที ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่สมบัติเลย แม้แต่ชีวิตก็คงต้องทิ้งไว้ที่นี่
เช่นนั้นแล้วก็ทำได้เพียงคลี่คลายมันเท่านั้น!
ในเวลาเดียวกัน ขณะที่หลี่เทียนหยวนกำลังจะค่อย ๆ คลี่คลายเขตอาคม ณ แท่นบูชาแห่งหนึ่งในส่วนลึกของวังมารหยวนช่า