หลินเซียวเทียนสัมผัสได้ถึงเสียงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ จึงผุดลุกขึ้นจากที่นั่งทันที ก่อนพุ่งทะยานออกจากโถงใหญ่ แล้วหันไปมองนอกประตูสำนักกระบี่มาร
ภาพที่เห็นคือชายคนหนึ่งกำลังก้าวเหยียบอากาศเข้ามาอย่างเชื่องช้า เขาสวมอาภรณ์ขาวราวหิมะ มุมปากประดับรอยยิ้มบางเบา ดูสง่างามเหนือโลกีย์ประหนึ่งเซียนผู้ถูกเนรเทศลงมา
เบื้องหลังเขามีเด็กหนุ่มในชุดขาวเช่นกัน แม้อายุยังน้อย แต่กลับแผ่ไอคมกริบเย็นเยียบออกมา
“ผู้ใดกล้ามาก่อเรื่องถึงสำนักกระบี่มารของข้า รนหาที่ตายหรือ?”
หลินเซียวเทียนหรี่ตา เอ่ยเสียงเย็นชา
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาจึงได้กลิ่นอายอันตรายจากอีกฝ่าย นี่ต้องเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างแน่นอน!
“เมื่อครู่เจ้ายังคิดจะตามหาข้า บอกว่าจะฉีกร่างข้าเป็นหมื่นชิ้น เลาะกระดูกและกระชากเส้นเอ็นมิใช่หรือ?”
“อย่างไรเล่า? ตอนนี้ข้ามาหาเจ้าแล้ว หรือว่าเจ้ากลัวขึ้นมา?”
หลี่เทียนหยวนเงยหน้ามองหลินเซียวเทียน มุมปากยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่
“หืม?”
เมื่อได้ยินหลี่เทียนหยวนกล่าวเช่นนั้น สีหน้าของหลินเซียวเทียนพลันแปรเปลี่ยน โทสะและจิตสังหารอันบ้าคลั่งปะทุออกจากร่าง
“หรือว่าเจ้าคือคนที่สังหารผู้อาวุโสอู๋ ทำลายเรื่องดีของข้า!”
“ถูกต้อง เป็นข้าเอง” หลี่เทียนหยวนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
“ดี! มีทางสวรรค์เจ้าไม่เดิน กลับเลือกฝ่าประตูนรกเข้ามา ในเมื่อเจ้ามาถึงที่แล้ว ก็อย่าหวังว่าจะได้มีชีวิตออกไป!”
หลินเซียวเทียนโกรธจนหัวเราะออกมา
เมื่อครู่เขายังคิดจะไปสังหารคนถึงนครหลินอันด้วยตนเอง เพื่อกวาดล้างตระกูลเย่ให้สิ้นซาก แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมาหาถึงที่!
แม้เขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งเพียงใด หรือสังหารผู้อาวุโสอู๋ได้อย่างไร แต่ที่นี่คือฐานใหญ่ของสำนักกระบี่มาร ทั้งยังมีค่ายกลพิทักษ์สำนักอยู่ เขาจึงไม่กังวลแม้แต่น้อย