“ซี้ด—!”
“นี่… เป็นไปไม่ได้!”
“สวรรค์! รูปลักษณ์ของเขา… ไม่เปลี่ยนไปเลย!”
“เขาต้านทานการกัดกร่อนของกาลเวลาได้หรือ? นี่… เป็นเทพอิทธิฤทธิ์ชนิดใดกัน?”
“นั่นคือสมบัติล้ำค่าแบบใด ถึงกับเพิกเฉยต่ออำนาจแห่งกาลเวลาได้?!”
“แท้จริงแล้วเขาเป็นใคร? เหตุใดจึงทำเรื่องทั้งหมดนี้ได้?”
หลังความเงียบงันชั่วขณะ เสียงสูดหายใจอย่างไม่อยากเชื่อและเสียงอุทานด้วยความตกใจพลันระเบิดขึ้นใต้ศิลาจารึกสวรรค์ดุจคลื่นยักษ์ ซัดกึกก้องจนสะเทือนแก้วหู!
ไม่ว่าจะเป็นลี่เฟยอวี่กับกู้จิ่วเกอที่บาดเจ็บสาหัสจนร่วงลงมา หรือฉินเทียน เซียวเสวียน หลี่เทียนกัง ลั่วชิงเหยา และเซี่ยหานอี… ทุกคนต่างรู้สึกราวกับความเข้าใจที่มีมาถูกพลิกคว่ำลงสิ้น!
หนังศีรษะชา ขนลุกชัน!
โดยเฉพาะหลงอ้าวเทียน!
ขณะนี้เขาอยู่ไม่ไกลเบื้องหน้าเย่เฉิน ในช่วงเวลาสำคัญที่กำลังดึงเสน่ห์แห่งวิถีสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง
หางตาจับจ้องเงาร่างที่พุ่งเข้ามาแน่น ใบหน้าซึ่งบิดเบี้ยวเพราะความคลุ้มคลั่งพลันเผยความตะลึงและตกใจ
เขาเห็นอะไร?
เย่เฉินอยู่ในแม่น้ำกาลเวลา แต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย?
เป็นไปได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้กู้จิ่วเกอกับลี่เฟยอวี่สูญเสียอายุขัยไปนับพันปี ยังถูกซัดกระเด็นออกมา ต่อให้เป็นเขาก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะฝืนทนมาถึงตอนนี้ ทว่าเจ้าหมอนี่กลับดู… สบายอกสบายใจถึงเพียงนั้น?
“ไม่… ไม่… เป็นไปไม่ได้!”
หลงอ้าวเทียนรู้สึกหวานคอวาบ โลกทัศน์และความภาคภูมิใจในฐานะบุตรแห่งมังกรแท้จริงของเขาพังทลายลงจนหมดสิ้นในชั่วขณะนี้
ทว่าไม่ว่าผู้คนเบื้องล่างจะตกตะลึงเพียงใด เย่เฉินบนยอดศิลาภายใต้แม่น้ำกาลเวลากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
เขาค่อย ๆ เงยหน้า สายตาราวกับทะลุม่านสายน้ำแห่งทางช้างเผือกอันไร้ที่สิ้นสุด กวาดผ่านใบหน้าตกตะลึงทีละคน ก่อนจะหยุดลงที่หลงอ้าวเทียนซึ่งกำลังจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาลุกเป็นไฟ
“ขออภัยทุกท่าน มรดกจักรพรรดิสวรรค์นี้…”