……
หลังจากเกิดอาการวิงเวียนเพียงชั่วครู่ ความรู้สึกว่ามิติแปรเปลี่ยนก็พลันเข้าครอบงำ
มู่หรงหมิงเยว่ประคองร่างให้มั่นคง เท้าสัมผัสพื้นแล้ว นางกวาดตามองไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว ก่อนพบว่าตนกำลังอยู่ในโลกอันแปลกประหลาดแห่งหนึ่ง
ท้องฟ้ามีสีเหลืองหม่น ไร้ทั้งดวงตะวัน จันทรา และดวงดาว มีเพียงกระแสพลังแห่งความโกลาหลไร้ขอบเขตที่ค่อย ๆ ม้วนตัว
ผืนดินเวิ้งว้าง เทือกเขาสลับซับซ้อน ทว่าล้วนเป็นหินเปลือยเปล่า มีสีเทาดำอันเงียบงันไร้ชีวิต
กลิ่นอายเก่าแก่และรกร้างอบอวลในอากาศ อีกทั้งยังมีแรงกดดันไร้รูปร่างอันทรงพลังปกคลุมทั่วฟ้าดิน
“หืม?”
มู่หรงหมิงเยว่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในทันที
นางลองโคจรพลังวิญญาณภายในกาย กลับพบว่าพลังวิญญาณมหาศาลซึ่งเคยไหลเชี่ยวกรากประหนึ่งแม่น้ำสายใหญ่ บัดนี้กลับติดขัดอย่างยิ่ง ราวกับจมอยู่ในโคลนเหนียวหนืด ความเร็วในการโคจรลดลงกว่าสิบเท่า!
ยิ่งไปกว่านั้น เพดานพลังวิญญาณที่นางเรียกใช้ได้ยังถูกพลังแห่งกฎไร้รูปร่างกดข่มไว้ ณ จุดหนึ่งอย่างแน่นหนา
“ขั้นนิพพาน… เป็นดังที่ตำราบันทึกไว้จริง ๆ แดนลับคลังสมบัติสูงสุดแห่งนี้มีกฎเกณฑ์กดข่มอย่างรุนแรง ผู้ที่เข้ามาทุกคนล้วนถูกจำกัดขอบเขตพลังไว้ที่ขั้นนิพพานขั้นสมบูรณ์”
มู่หรงหมิงเยว่เข้าใจสถานการณ์ในใจ
เช่นนี้แล้ว พวกปีศาจเฒ่าที่อาศัยขอบเขตพลังสูงส่งก่อความวุ่นวายย่อมเสียเปรียบลงมาก ส่วนเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่ให้ความสำคัญกับรากฐาน วิชาต่อสู้ และความเข้าใจในมหาวิถี กลับมีพื้นที่ให้แสดงฝีมือมากขึ้น
นางมิได้ตื่นตระหนก หากสงบจิตตั้งสมาธิ แล้วพินิจแรงกดข่มนี้อย่างละเอียด
นางพบว่านี่มิใช่ข้อห้ามธรรมดา หากคล้ายกฎเกณฑ์แห่งจักรพรรดิสวรรค์อันสมบูรณ์แบบ ซึ่งกำลังขับไล่และพันธนาการพลังทุกชนิดที่ไม่เป็นไปตาม “มาตรฐาน” ของมัน
ผู้บำเพ็ญทั่วไปทำได้เพียงปรับตัวอย่างจำใจ และฝืนแสดงพลังขั้นนิพพานออกมาได้เท่านั้น
แต่มู่หรงหมิงเยว่แตกต่างออกไป!
ชาติก่อนนางเป็นจักรพรรดิเซียน ผู้หยั่งถึงรากฐานแห่งมหาวิถีโดยตรง ภายหลังยังได้รับปราณหงเหมิงหล่อหลอมกาย ความเข้าใจต่อกฎเกณฑ์ฟ้าดินและแก่นแท้ของพลังจึงเหนือกว่าผู้คนในระดับเดียวกันมาก