“ไอ้สารเลว! ข้าจะสับเจ้าให้เป็นหมื่นชิ้น!”
ยามนี้เจียงเทียนฮ่าวเดือดดาลจนแทบคลุ้มคลั่ง ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ไอปราณสังหารอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านทั่วร่าง
ถึงกับมีคนกล้าสังหารคนตระกูลเจียงต่อหน้าต่อตา นี่คือการท้าทายสกุลใหญ่ยุคบรรพกาล! ท้าทายสายสืบทอดมรรคสูงสุด!
“ตราประทับฝ่ามือทะลวงสุญตา!”
เขาตวาดเสียงต่ำ รัศมีสีทองเจิดจ้าระเบิดออกจากทั่วร่าง พลังวิญญาณมหาศาลหลั่งไหลมารวมกัน กลายเป็นตราประทับฝ่ามือที่บดบังฟ้าดิน ราวกับมาจากนอกฟ้าเก้าชั้น หมายจะทำลายสรรพชีวิตและสะกดทุกสิ่ง
“ครืน ๆ!”
พลังที่แฝงอยู่ในฝ่ามือนี้น่าสะพรึงเพียงใด แม้แต่ห้วงมิติยังสั่นสะเทือน คล้ายไม่อาจแบกรับน้ำหนักของมันไหว จนบิดเบี้ยวเล็กน้อย
เหล่าศิษย์มากมายแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวสัมผัสได้ถึงแรงกดดันดุจขุนเขาและมหาสมุทร พลันทรุดลงกับพื้น
พวกเขาเงยหน้ามองฟากฟ้า แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กระทั่งหายใจยังลำบาก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม
“น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”
“นี่คือโทสะของราชันสวรรค์หรือ?”
พวกเขากลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ ต่างขวัญผวาจนสิ้น
ทว่าเมื่อต้องเผชิญแรงกดดันอันกว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ หลี่เทียนหยวนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เพียงมองตราประทับฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาอย่างเย็นชา
ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว ยังไม่ถึงคราวที่อีกฝ่ายจะมากำเริบเสิบสาน
ในเมื่อเขากล้าสังหารเจียงเฉิน ย่อมมีผู้ยิ่งใหญ่คอยหนุนหลัง จึงไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าอีกฝ่ายจะตามมาแก้แค้น
เป็นดังที่คาดไว้ ในจังหวะที่ตราประทับฝ่ามือกำลังจะกดลงมา เสียงสงบนิ่งของไท่เสวียนเจินเหรินก็ดังขึ้น
จากนั้นก็เห็นไท่เสวียนเจินเหรินสะบัดแส้ปัดฝุ่นในมือ เมฆหมอกสีขาวปกคลุมทั่วฟ้าพัดโหมเข้าใส่ ดุจคลื่นยักษ์ เพียงพริบตาก็สลายตราประทับฝ่ามือทะลวงสุญตาของเจียงเทียนฮ่าวจนสิ้น