เจียงหวยยิ้มอย่างสำรวม ก่อนจะเอ่ยปาก สายตากวาดผ่านทางเข้าประตูเมืองอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นนัยน์ตาก็พลันหดวูบ ร่างทั้งร่างดีดผึงขึ้นจากเก้าอี้ประหนึ่งแมวถูกเหยียบหาง!
เขาจ้องเขม็งไปยังสตรีชุดขาวที่กำลังย่างก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า
ใบหน้าเย็นชางดงาม เงาร่างคุ้นตา...
ลมหายใจของเจียงหวยพลันหนักหน่วง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างบ้าคลั่ง!
เจียงเยว่หลี!
นางคือเจียงเยว่หลี ผู้กระทำผิดที่ตระกูลกำลังตามล่าอย่างสุดกำลัง!
นางกล้ากลับมาจริง ๆ!
แถมยังมาคนเดียว เดินอาด ๆ มาปรากฏตัวตรงหน้าประตูเมืองที่อยู่ใต้การควบคุมของตระกูลเจียงอีกด้วย!
นี่... นี่มันลาภก้อนโตที่ตกลงมาจากฟากฟ้าชัด ๆ!
จับตัวนางได้ ไม่สิ แค่ยืนยันเบาะแสแล้วรายงานกลับไป ก็ถือเป็นผลงานใหญ่หลวงแล้ว! มากพอจะทำให้สถานะของเขาในตระกูลสูงขึ้นอีกขั้น!
เจียงหวยแทบอยากแหงนหน้าหัวเราะลั่น เขาข่มความยินดีสุดขีดในใจไว้ ก่อนปั้นรอยยิ้มเสแสร้งอันบิดเบี้ยวบนใบหน้า แล้วนำศิษย์ชั้นยอดกลุ่มหนึ่งเร่งฝีเท้าเข้าไปขวางหน้าเจียงเยว่หลี
“จุ๊ ๆ ๆ ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณหนูเยว่หลีแห่งตระกูลเจียงของเรานี่เอง!”
เจียงหวยจงใจลากเสียงยาว น้ำเสียงแฝงคำเย้ยหยันและเจตนาร้ายอย่างไม่ปิดบัง “เป็นอย่างไร? อยู่ข้างนอกต่อไปไม่ไหวแล้วหรือ ถึงคิดกลับมาตระกูลเจียงเพื่อประจบประแจง? น่าเสียดายที่มีประกาศจับของตระกูลอยู่ เจ้าเป็นคนมีความผิดติดตัวแล้ว!”
เขาสะบัดมือพลางตวาดกร้าว “คนมา! จับตัวผู้กระทำผิดของตระกูลผู้นี้ไว้! หากขัดขืน จงสังหารโดยไม่ต้องปรานี!”