หลังจากออกจากหุบเขาที่อบอวลด้วยกลิ่นโอสถและคลื่นพลังวิญญาณตกค้าง มู่หรงหมิงเยว่กับซูเหยาก็ไม่ได้หยุดพัก ทั้งสองเร่งทะยานผ่านแดนลับอันเงียบงันในแสงสนธยา ดุจแสงสายธารสองสายที่ฉีกผ่านกาลเวลาอันเป็นนิรันดร์
สีหน้าของมู่หรงหมิงเยว่ยังคงเย็นชา ทว่าดวงตาคู่งามดุจสายน้ำในฤดูสารทกลับลุ่มลึกและสงบนิ่งกว่าเดิมหลายส่วน
ประสบการณ์ในทางโบราณมายาลวงใจ โดยเฉพาะแรงกระแทกจากเศษเสี้ยวความทรงจำในชาติก่อน แม้นางจะใช้จิตแห่งมรรคาอันแน่วแน่ข่มเอาไว้ได้ชั่วคราว แต่ท้ายที่สุดก็ทำให้จิตใจเกิดความผันผวน
นางรู้ดีว่าการฟื้นคืนความทรงจำและพลังในชาติก่อนอย่างสมบูรณ์นั้นมิใช่เรื่องง่าย
แต่ในยามนี้ นางเก็บงำความคิดอันสับสนทั้งปวงไว้ มุ่งมั่นกับการแย่งชิงในแดนลับตรงหน้า
มีเพียงการยกระดับพลังของชาตินี้อย่างต่อเนื่องเท่านั้น จึงจะรับมือกับความเปลี่ยนแปลงในอนาคตได้ดียิ่งขึ้น และปกป้อง…ผู้ที่นางปรารถนาจะปกป้องได้
ซูเหยาติดตามอยู่ด้านหลัง นางสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางเบาบนร่างของมู่หรงหมิงเยว่ได้อย่างเฉียบคม
เซียนธิดามู่หรงตรงหน้า ดูเหมือนจะสงบนิ่งกว่าเดิม ลมหายใจก็ยิ่งเก็บงำและลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ครั้นแววตาเคลื่อนไหวเป็นครั้งคราว จะมีความเก่าแก่ผ่านกาลเวลาปรากฏวาบ ชวนให้ใจสั่น ราวกับมองทะลุห้วงเวลานับหมื่นยุค
ซูเหยาลอบตื่นตระหนก นางรู้ว่าทางโบราณมายาลวงใจต้องมอบทั้งผลลัพธ์และบททดสอบที่เกินจินตนาการให้มู่หรงหมิงเยว่เป็นแน่ แต่ก็รู้กาลเทศะพอจะไม่ซักถาม เพียงเก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจ
ทั้งสองเดินทางไปโดยไม่พูดจา อาศัยประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของซูเหยาต่อพลังวิญญาณแห่งพฤกษาและภูมิประเทศ หลบเลี่ยงค่ายกลสังหารอันตรายที่ก่อตัวขึ้นเองตามธรรมชาติหลายแห่ง รวมถึงรังของสัตว์ดุร้ายทรงพลังได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่ง
ราวครึ่งวันต่อมา บนเส้นขอบฟ้าอันกว้างใหญ่เบื้องหน้า ปรากฏเงาร่างของหมู่อาคารตำหนักที่พังทลาย