ยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น
มู่หรงหมิงเยว่ เจียงเยว่หลี เย่เฉิน และเซี่ยหานอียืนเคียงบ่าเคียงไหล่ จับจ้องศาสตราจักรพรรดิทั้งห้าบนฟากฟ้า ซึ่งแผ่แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวประหนึ่งเทพมารทำลายล้างโลก สีหน้าของทั้งสี่เคร่งขรึมถึงขีดสุด
“ศิษย์พี่ใหญ่ ค่ายกล...ต้านไม่ไหวแล้ว”
เจียงเยว่หลีกล่าวเสียงแผ่ว ใบหน้าโฉมงามหาใดเปรียบเผยแววเด็ดเดี่ยว “เมื่อค่ายกลแตก พวกเราจะบุกฝ่าออกไป ต่อเวลาได้แม้เพียงชั่วครู่ก็ยังดี จะได้ถ่วงเวลาให้ท่านอาจารย์!”
มู่หรงหมิงเยว่พยักหน้าช้า ๆ สายตาเย็นเยียบกวาดผ่านใบหน้าโลภโมโทสันของเหล่ากองทัพพันธมิตร ก่อนเอ่ยเสียงเย็นดุจธารน้ำแข็งในเก้าแดนยมโลก “วันนี้จะให้พวกสัมภเวสีเหล่านี้ได้รู้ ว่าพวกเราร้ายกาจเพียงใด”
กระบี่เฉียนคุนอวี่โจวเฟิงในมือนางสั่นสะท้านแผ่วเบา ส่งเสียงกระบี่ทุ้มต่ำราวกับตอบรับจิตต่อสู้ของผู้เป็นนาย
เย่เฉินกำหมัดแน่น เจตจำนงหมัดจักรพรรดิสวรรค์วัฏสงสารโคจรรอบกาย แววตาแน่วแน่ยิ่ง “การได้สู้ตายเคียงบ่าเคียงไหล่กับศิษย์พี่ศิษย์พี่หญิง ชาตินี้เย่เฉินไม่เสียใจแล้ว! น่าเสียดายเพียง...ยังไม่ได้เห็นกับตาว่าท่านอาจารย์พิสูจน์มรรคาสำเร็จ”
กระบี่เทพในมือเซี่ยหานอีเปล่งประกายเย็นเยียบ พลังปราณม่วงหุนหยวนโอบล้อมรอบกาย น้ำเสียงเย็นใสของนางแฝงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจโต้แย้ง “หานอีได้รับพระคุณชุบชีวิตจากท่านอาจารย์ วันนี้ขอใช้กระบี่ในมือคุ้มครองมรรคาให้ท่านอาจารย์จนถึงวินาทีสุดท้าย”
ทั้งสี่สบตากัน ต่างเห็นความมุ่งมั่นพร้อมตายในดวงตาของอีกฝ่าย
พวกเขาเตรียมพร้อมแล้วที่จะเสี่ยงชีวิตบุกฝ่าค่ายกลออกไป ตายตกพร้อมศัตรู
“ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย!”
จักรพรรดิมังกรแค่นเสียงเย็นชา แววดูแคลนวูบผ่านดวงตา “เด็กน้อยไม่กี่คนจะก่อคลื่นลมอันใดได้? พอค่ายกลแตก ก็สังหารได้เพียงสะบัดนิ้ว”
“น่าเสียดายต้นกล้าดี ๆ เหล่านั้นอยู่เหมือนกัน”ประมุขดินแดนศักดิ์สิทธิ์มารฟ้ากล่าวพลางหัวเราะเย็นเยียบ “แต่จับเป็นมาได้แล้ว ค่อยค้นวิญญาณชิงจิต ย่อมได้ทุกสิ่งของพวกเขาอยู่ดี!”