“เย่ฝานผู้นี้มีที่มาอย่างไรกัน ถึงได้รับมรดกสืบทอดจากจวนเซียนไท่หยวน ทั้งยังเอาชนะเศษเสี้ยววิญญาณของมหาจักรพรรดิสวรรค์ได้?”
ท่านผู้ทรงเกียรติอู๋เฉินแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าหลัวเอ่ยถาม เสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า ราวกับดังมาจากส่วนลึกในลำคอ
สีหน้าเขาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย เขารู้ว่าเรื่องนี้จะก่อคลื่นลมลูกใหญ่ขึ้นในเขตดาราจื่อเวย
“ไม่ว่าเขาจะมีที่มาอย่างไร กล้าสังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซวี ทั้งยังชิงมรดกสืบทอดจากจวนเซียนไท่หยวนไป ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซวีของข้าไม่มีวันปล่อยเขาไปแน่!”
เทพศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนแค่นเสียงเย็นชา น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจและบารมี
แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยประกายดุร้าย ราวกับอยากขย้ำเย่เฉินให้แหลกเป็นชิ้น ๆ
ทั่วร่างแผ่ปราณอันแข็งแกร่งออกมา กดดันจนผู้คนรอบข้างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล
“ถูกต้อง แค่ผู้บำเพ็ญพเนจรไร้ชื่อ ยังกล้าล่วงเกินจวนเซียนมหาจักรพรรดิสวรรค์อีกหรือ? ช่างรนหาที่ตายนัก!” บารมีมังกรอันบ้าคลั่งของราชันมังกรเถื่อนระเบิดออกในบัดดล กวาดไปทั่วสารทิศดุจพายุหมุน สะเทือนจนผู้บำเพ็ญตนที่มีขั้นพลังต่ำปราณโลหิตปั่นป่วน ต่างพากันถอยกรูด
รอบกายท่านผู้ทรงเกียรติอัสนีทัณฑ์แห่งตำหนักเทพอู๋จี๋มีแสงสายฟ้าแลบวาบ เสียงคำรามทุ้มต่ำดังขึ้น ดวงตาคมกริบ “มรดกจวนเซียนนั้นสำคัญยิ่ง จะปล่อยให้มดปลวกเช่นนี้ครอบครองได้อย่างไร? เจ้าหนูนี่ถึงกับช่วงชิงวาสนาของผู้อื่น สมควรตาย!”
ราชันมารสามตาหัวเราะเสียงประหลาดอย่างชั่วร้าย “ฮ่า ๆ ๆ… เจ้าเด็กน้อยช่างกล้าบ้าบิ่นนัก! แม้แต่สิ่งที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มารฟ้าของข้าหมายตาไว้ก็ยังกล้าแตะต้อง? จวนเซียน… รวมถึงต้นกำเนิดจักรพรรดิสวรรค์นั่น ย่อมต้องตกเป็นของสำนักมารเรา! ทุกท่าน ยังรออะไรอีก? หรือจะยืนมองเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมได้รับวาสนาท้าทายสวรรค์นี้ไปจริง ๆ?”