ในเวลาเดียวกัน มู่หรงหมิงเยว่ก็เป็นเช่นเดียวกัน
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าตนจะพลันชนเข้าไปในอ้อมอกของหลี่เทียนหยวน
สายตาสี่คู่ประสานกัน ในชั่วขณะนั้น มู่หรงหมิงเยว่รู้สึกเพียงหัวใจเต้นถี่ขึ้น ลมหายใจติดขัด ใบหน้างามพลันแต้มสีแดงระเรื่อขึ้นมาสองพวงโดยไม่รู้ตัว
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายใยรักหมื่นเคราะห์กำลังตอบสนองหรือไม่ ความรู้สึกอย่างหนึ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพลันเอ่อล้นขึ้นในใจนาง
ทำให้นางสมองขาวโพลน ถึงกับไม่กล้าขยับตัว
ทั้งสองเพียงสบตากันเงียบ ๆ ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งลงในชั่วขณะนั้น
“ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่มู่หรง?”
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เจียงเยว่หลียืนอยู่ตรงประตู สีหน้าประหลาดยิ่งขณะมองทั้งสองคน
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เหตุใดศิษย์พี่มู่หรงจึงแนบชิดกับท่านอาจารย์ของตนเช่นนั้น?
หรือว่าพวกนางมีอะไรกัน?
ดีนัก! ดีจริง ๆ!
ข้านับเจ้าเป็นศิษย์พี่ แต่เจ้ากลับคิดจะเป็นอาจารย์หญิงของข้า!
ข้าจริงใจกับศิษย์พี่ แต่ศิษย์พี่กลับคิดเล่นแง่กับข้า
เจียงเยว่หลีมองท่าทางสนิทสนมของมู่หรงหมิงเยว่กับท่านอาจารย์ ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจกลับรู้สึกเปรี้ยวปร่าขึ้นมาอย่างประหลาด อึดอัดไม่สบายใจอย่างยิ่ง
นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้
สรุปแล้ว ในใจรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก
เมื่อมู่หรงหมิงเยว่ได้ยินเสียงเจียงเยว่หลี นางก็พลันได้สติ ใบหน้างามแดงก่ำขึ้นทันที อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
นางรีบผละออกจากอ้อมอกหลี่เทียนหยวน แล้วไปยืนอยู่ด้านข้าง