หน้า ตำหนักฟ้าดินเสวียนหวง
มู่หรงหมิงเยว่ทั้งสี่ทรุดนั่งลงกับพื้น ใบหน้าซีดขาว ลมหายใจอ่อนระโหย
การสังหารผู้เฒ่าจันทราโลหิตทำให้พวกเขาแทบสูญสิ้นพลังทั้งหมด
โดยเฉพาะมู่หรงหมิงเยว่ นางใช้กระบี่เคราะห์โลกีย์ทำลายดวงจิตของมหาจักรพรรดิครึ่งก้าวคนหนึ่ง พลังที่เสียไปมหาศาล ยามนี้ทะเลจิตปวดแปลบ ดวงจิตอ่อนล้า
“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” เจียงเยว่หลีรีบประคองนาง ก่อนป้อนโอสถศักดิ์สิทธิ์รักษาบาดแผลเม็ดหนึ่งให้
มู่หรงหมิงเยว่ส่ายหน้า ฝืนยิ้มกล่าวว่า “ไม่เป็นไร เพียงแต่สิ้นเปลืองพลังมากเกินไป ปรับลมหายใจสักครู่ก็พอ”
เย่เฉินยิ้มกว้าง “พวกเราสี่คนสังหารมหาจักรพรรดิครึ่งก้าวได้จริง ๆ! หากเรื่องนี้แพร่ออกไป คงเอาไปคุยได้ทั้งชีวิต!”
เซี่ยหานอีเอนกายพิงประตูตำหนักอย่างอ่อนแรง ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้ม “ศิษย์พี่เย่ ท่านยังมีหน้าพูดอีกหรือ หากไม่ใช่กระบี่สุดท้ายของศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราคงจัดการผีเฒ่านั่นไม่ได้จริง ๆ”
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่เก่งที่สุด!” เย่เฉินหัวเราะคิกคัก
ทั้งสี่สบตากันแล้วยิ้ม แม้เหนื่อยล้า ทว่าดวงตากลับเปล่งประกาย
ศึกครั้งนี้ พวกเขาประสานงานกันอย่างไร้ช่องโหว่ ดึงจุดแข็งของแต่ละคนออกมาได้ถึงขีดสุด และท้ายที่สุดก็สร้างปาฏิหาริย์—สังหารมหาจักรพรรดิข้ามขั้น!
ไกลออกไป เหล่าผู้ชมศึกเพิ่งได้สติจากความตะลึง
“ผู้เฒ่าจันทราโลหิต...ตายแล้วจริง ๆ!”
“ยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์สี่คนร่วมมือกันสังหารมหาจักรพรรดิครึ่งก้าว...นี่มันพลิกสามัญสำนึกของโลกบำเพ็ญไปแล้ว!”
“ดูอายุพวกเขาสิ อย่างมากก็ไม่เกินพันปี แต่กลับมีพลังเช่นนี้ หากไม่สิ้นชีพเสียก่อน วันหน้าต้องได้เป็นมหาจักรพรรดิแน่!”
“เป็นมหาจักรพรรดิอะไรเล่า! เจ้าหนุ่มที่ควบคุมจวนเซียนไท่หยวนได้มีมรดกจักรพรรดิสวรรค์ อนาคตไร้ขีดจำกัด!”
“สตรีที่ใช้เจตจำนงกระบี่หงเฉินผู้นั้น มีพรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่น่าสะพรึงกลัว ข้าดูแล้ววันหน้าคงได้เป็นจักรพรรดิกระบี่เป็นอย่างน้อย!”