เย่เฉินใจสะท้าน เขาไม่คิดเลยว่าการเคลื่อนไหวของตนจะถูกผู้อื่นลอบจับตา อีกฝ่ายยังโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ลงมือสังหารทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“หมอกพิษนี่มาผิดปกติ คนผู้นี้คงมีฝีมือไม่ธรรมดา หากปะทะกันซึ่งหน้าโดยผลีผลาม ย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ดี”
เมื่อนึกได้ดังนั้น เขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ตัดสินใจซ้อนแผนตามแผน แย้มยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
เขาทำร่างอ่อนปวกเปียก ค่อย ๆ ล้มไปด้านหลัง พร้อมครางด้วยความเจ็บปวด “แค่ก ๆ... นี่มันพิษอะไรกัน เหตุใดถึงร้ายกาจเช่นนี้...”
เป็นไปตามคาด เมื่อเห็นเย่เฉินถูกพิษ อีกฝ่ายก็ยินดีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แล้วค่อย ๆ เดินออกมาจากหมอกพิษ
ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมดำ ใบหน้าเย็นชา แววตาเผยความลำพองใจอยู่ราง ๆ “หึ เจ้าหนู คราวนี้รู้ถึงความร้ายกาจของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้แล้วกระมัง! ‘หมอกลวงตาหมื่นพิษ’ เป็นเคล็ดลับสืบทอดที่ไม่ถ่ายทอดให้คนนอกของหุบเขาหมื่นพิษ ต่อให้เป็นมหาอำนาจผู้ยืนหยัดมานับหมื่นปี ขอเพียงสัมผัสเพียงนิดก็ต้องตายอย่างแน่นอน!”
เย่เฉินหรี่ตา ลอบมองอินจิ่วจู๋ ในใจแค่นหัวเราะ “บุตรศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน ก็แค่คนชั่วช้าต่ำทราม กล้าลอบโจมตีจากด้านหลัง รอดูเถอะ อีกเดี๋ยวเจ้าจะได้เจ็บตัว!”
แต่ภายนอกเขากลับแสร้งทำเป็นอ่อนแรง พูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงลอบโจมตีข้า?”
ชายผู้นั้นปรายตามองเย่เฉินอย่างดูแคลน ก่อนหัวเราะเยาะ “ข้าคืออินจิ่วจู๋ บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งหุบเขาหมื่นพิษ หากรู้จักเอาตัวรอด ก็จงส่งของที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่ออกมาเสีย มิฉะนั้นข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านเดี๋ยวนี้!”
กล่าวจบ เขาก็ก้าวเข้าใกล้เย่เฉินทีละก้าว ในมือควบรวมลูกกลมพิษสีดำก้อนหนึ่ง กลิ่นเหม็นชวนคลื่นเหียนแผ่ออกมาจากลูกกลมนั้น ดอกไม้ใบหญ้าตลอดทางที่มันผ่านล้วนเหี่ยวเฉาลงในพริบตา