“ว้าว คนเยอะจริง ๆ!”
เจียงเยว่หลีร่อนลงบนลานกว้างหน้าหอคอยกระบี่ฮ่าวเทียน มองภาพตรงหน้าแล้วอดอุทานออกมาไม่ได้
ผู้คนที่นี่มากกว่าครั้งก่อน ๆ ที่นางเคยมาอย่างน้อยหลายสิบเท่า เบียดเสียดแน่นขนัดราวกับกำลังมาชุมนุมกันในงานวัด
หลี่เทียนหยวนมองฝูงชนที่หลั่งไหลอยู่รอบด้าน พลันอดสูดปากไม่ได้
เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดความครึกโครมถึงเพียงนี้
ดูท่าเขาจะประเมินชื่อเสียงของมู่หรงหมิงเยว่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวต่ำไป การทดสอบออกจากสำนักของนางเพียงครั้งเดียวกลับดึงดูดผู้คนมากมายให้มาชมได้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ในหมู่คนเหล่านั้นยังมีประมุขยอดเขาหลักบางคนที่เขารู้จักด้วย
หลี่เทียนหยวนอดคิดไม่ได้ว่าคนเหล่านี้คงมีจุดประสงค์เดียวกับเขา อยากชักชวนมู่หรงหมิงเยว่ให้เข้ามาสืบทอดวิถีของตนกระมัง
ไม่เช่นนั้น ในฐานะประมุขยอดเขา จะมีเวลาว่างมาดูเรื่องครึกครื้นเช่นนี้ได้อย่างไร
และเขาก็คาดเดาถูกจริง ๆ
ยามนี้มีประมุขยอดเขาบางคนกำลังหารือเรื่องมู่หรงหมิงเยว่กับผู้อาวุโสในสำนัก
มู่หรงหมิงเยว่ไม่เพียงมีพรสวรรค์โดดเด่น แต่ยังเป็นนักบุญหญิงด้วย ใครบ้างจะไม่อยากรับนางไว้เป็นศิษย์
หากยอดเขามีอัจฉริยะเช่นนี้อยู่ ไม่เพียงทำให้วิถีสืบทอดของตนรุ่งเรืองยิ่งขึ้น ยังนำประโยชน์มากมายมาสู่ยอดเขาได้อีกด้วย