อะไรนะ? นักบุญหญิงเจียงหลาน… บรรลุขั้นปราชญ์แท้สมบูรณ์แล้วหรือ? เพิ่งผ่านไปนานเท่าไรกันเอง?”
“กายาหญิงงามสุดขั้วหยินตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้วหรือ? สวรรค์! นี่คือกายศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง แม้แต่ในยุคบรรพกาล!”
“ได้ยินว่าหากคัมภีร์สวรรค์บรรลุความสมบูรณ์ ก็จะเข้ากับกายานี้ได้อย่างสมบูรณ์ พลังต่อสู้เหนือกว่าผู้ฝึกตนในขั้นเดียวกันอย่างมาก มิน่าเล่า กลิ่นอายจึงน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!”
“ก่อนหน้านี้ยังมีคนพูดว่านักบุญหญิงมีรากฐานบกพร่องเพราะเรื่องหัวใจหลิงหลง บัดนี้ดูแล้ว ช่างเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี!”
“เมื่อมีท่านตี้ซื่อเทียนคอยช่วยเหลือ อนาคตของนักบุญหญิงย่อมไร้ขีดจำกัด ตระกูลเจียงของเราจะรุ่งเรืองแล้ว!”
เสียงอุทานชื่นชม ความริษยา ความยำเกรง และการประจบสอพลอ… อารมณ์นานัปการแผ่ซ่านไปทั่วตระกูลเจียง
หน้าประตูลานพักของเจียงหลานพลันคึกคักราวสายน้ำ ผู้มาแสดงความยินดีและสวามิภักดิ์มีทั้งผู้อาวุโส แขกผู้ทรงเกียรติ และศิษย์สายหลักทยอยกันมาไม่ขาดสาย ภาพนี้ตัดกับท่าทีเหินห่างอย่างคลุมเครือของคนบางกลุ่มก่อนหน้าอย่างชัดเจน
ผู้ที่ตื่นเต้นที่สุดย่อมเป็นเจียงเหอ บิดาของเจียงหลาน และหนึ่งในผู้อาวุโสผู้กุมอำนาจแท้จริงของตระกูลเจียง
ภายในตำหนักใหญ่หรูหราแห่งหนึ่ง เจียงเหอไม่อาจระงับความยินดีบนใบหน้าได้ เขาตบที่วางแขนเก้าอี้อย่างแรง พลางกล่าวกับคนสนิทข้างกายว่า “ดี! ดี! ดี! หลานเอ๋อร์ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ! ขั้นปราชญ์แท้สมบูรณ์ กายศักดิ์สิทธิ์ตื่นขึ้นแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้ข้าอยากเห็นนักว่าจะยังมีใครกล้าแย่งตำแหน่งผู้สืบทอดประมุขตระกูลกับบุตรสาวข้าอีก!”
แววตาเขาวาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยาน “รีบไปเตรียมการเดี๋ยวนี้! ข้าจะไปพบประมุขตระกูลด้วยตนเอง! พรสวรรค์ของหลานเอ๋อร์เช่นนี้ ตำแหน่งนักบุญหญิงเล็กน้อยย่อมไม่คู่ควรอีกต่อไป ต้องแต่งตั้งนางเป็นนักบุญหญิง และกำหนดให้นางเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูลคนต่อไปเพียงหนึ่งเดียว!”