เจียงเยว่หลีสีหน้าไร้อารมณ์ กระทั่งมองพวกเขาสักแวบยังคร้านจะทำ คนเหล่านี้ในสายตานางไม่ต่างจากมดปลวก
ภายในใจไร้คลื่นอารมณ์ มีเพียงความรำคาญที่ตระกูลเจียงคอยบีบคั้นนางไม่เลิกรา
นางคร้านจะพูดให้มากความ และไม่จำเป็นต้องซักถาม
ในชั่วขณะที่ผู้อาวุโสคนนั้นกำลังจะลงมือจับกุม เจียงเยว่หลีก็ขยับ
นางเพียงยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วเรียวงามดุจหยกดีดไปเบื้องหน้าเบา ๆ
ไร้ซึ่งเสียงอึกทึกสะเทือนฟ้าดิน ไร้ซึ่งแสงเจิดจรัสตระการตา
ทว่าในชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วของนางสะบัดออก ไอเย็นไร้รูปร่างแต่ชวนพรั่นพรึงถึงขีดสุดก็ปะทุขึ้นโดยมีนางเป็นศูนย์กลาง!
ความเย็นนี้มิใช่ความหนาวเย็นธรรมดา หากแฝงเจตจำนงแห่งกฎเกณฑ์ที่แช่แข็งห้วงมิติและทำลายล้างสรรพสิ่ง!
“กร๊อบแกร๊บ—”
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของผู้อาวุโสขั้นแท่นเซียนระดับสูงสุดแข็งค้างไปทันที ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่ออย่างถึงที่สุด
เขาคิดจะร้องตะโกน แต่กลับพบว่าแม้แต่เสียงก็เปล่งออกมาไม่ได้
ร่างของเขา รวมถึงศิษย์สิบกว่าคนที่อยู่เบื้องหลัง ถูกน้ำแข็งผนึกตั้งแต่ภายนอกถึงภายในภายในเวลาเพียงหนึ่งในพันวินาที!
ไม่เพียงร่างกาย แม้แต่วิญญาณ ของวิเศษที่พวกเขาอัญเชิญออกมา กระทั่งห้วงมิติรอบกายก็กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งแวววาว!
วินาทีถัดมา สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน
“พรึ่บ...” รูปสลักน้ำแข็งรูปมนุษย์สิบกว่ารูป รวมถึงของวิเศษที่ถูกแช่แข็ง พลันสลายเป็นผงผลึกน้ำแข็งละเอียดดุจควันจางที่มลายหายไป ปลิวตามลมโดยไม่เหลือร่องรอย
แม้แต่กลิ่นคาวเลือดก็ไม่มี ราวกับคนเหล่านี้ไม่เคยมีตัวตนมาก่อน