“พลังบำเพ็ญของข้า... กำลังถดถอย!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวพบอย่างตื่นตระหนกว่า พลังบำเพ็ญของตนร่วงจากขั้นว่าที่จักรพรรดิระยะแรกลงมาถึงจุดสูงสุดของขั้นราชันศักดิ์สิทธิ์!
และยังคงถดถอยต่อไป!
“พฤกษาใบหญ้าเหี่ยวเฉาแล้ว... ผืนดินก็แตกร้าว...” เจียงเยว่หลีก้มมองเบื้องล่าง ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวซึ่งแต่เดิมได้รับการคุ้มครองจากค่ายกลพิทักษ์สำนัก บัดนี้สมุนไพรวิญญาณภายในประตูสำนักกลับเหี่ยวเหลืองและผุพังลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ม่านแสงของค่ายกลพิทักษ์สำนักเลือนรางลงอย่างรวดเร็วภายใต้การกัดกร่อนของค่ายกลฝังสวรรค์ รอยร้าวยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ!” จักรพรรดิอมตะหัวเราะเสียงก้อง “ค่ายกลฝังสวรรค์ฝังกลบพลังชีวิตทุกสิ่ง ให้สรรพสิ่งหวนคืนสู่ความโกลาหล!”
“ในค่ายกลนี้ พลังทั้งหมด พลังชีวิตทั้งหมด และกาลเวลาทั้งหมดของพวกเจ้า จะถูกช่วงชิงไปโดยฝืนบังคับ!”
“หลี่เทียนหยวน เจ้าไม่ใช่กลืนกินได้หรือ? ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจะกลืนกินได้สักเท่าใด!”
สิ้นเสียงนั้น—
“ฝังสวรรค์·ดับชีวิต!”
ร่างทั้งสี่ชาติผนึกตราพร้อมกัน ค่ายกลฝังสวรรค์เริ่มทำงานอย่างสมบูรณ์!
“ครืน—!!”
ท้องฟ้าทั่วทั้งแคว้นหลีมืดสลัวลงในพริบตา
มิใช่เพราะฟ้ามืด แต่เป็นเพราะ...แสงถูกกลืนกิน!
แสงสว่างทุกสาย พลังวิญญาณทั้งหมด และพลังชีวิตทั้งหมด ล้วนถูกค่ายกลกลืนกินอย่างบ้าคลั่ง!
ผืนดินแตกร้าว ขุนเขาสายน้ำพังทลาย แม่น้ำลำธารไหลย้อนกลับ
พฤกษาใบหญ้าเหี่ยวเฉากลายเป็นเถ้าถ่าน วิหคและสัตว์ป่ากลายเป็นซากศพแห้งกรัง แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่มีพลังต่ำต้อยก็แก่ชราลงในพริบตา ก่อนกลายเป็นกองกระดูกสีขาว
“ช่วยด้วย—!!”
ทั่วทุกแห่งในแคว้นหลี สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนส่งเสียงร่ำร้องอย่างทุกข์ทรมาน
ทว่าเสียงเหล่านั้นพลันเงียบหาย เพราะแม้แต่เสียงก็ถูกค่ายกลกลืนกินไปด้วย
ฟ้าดินผืนนี้กำลังแปรเปลี่ยนเป็นสุสานอันเงียบงัน
“อาจารย์!” เย่เฉินทั้งสี่หน้าซีดเผือด ปราณกระบี่คุ้มกายบนร่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทว่าก็ไม่อาจต้านทานได้นานนัก
หลี่เทียนหยวนมองภาพตรงหน้า ในที่สุดแววเย็นชาก็ปรากฏขึ้นในดวงตา