“เจียงเยว่หลีผู้นี้ถึงกับเข้าไปถึงชั้นที่เจ็ด แถมยังอยู่ข้างในนานถึงเพียงนี้ ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!”
“ชั้นที่เจ็ดแห่งนี้ ในช่วงหลายปีมานี้มีคนเข้าไปได้เพียงหยิบมือเดียว คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมีคนที่พวกเราไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเข้าไปได้”
“นั่นสิ หากไม่ได้เห็นกับตา ข้าคงไม่กล้าเชื่อ!”
“คนผู้นี้คงไม่ธรรมดา หรือว่าจะเป็นบุคคลระดับบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์?”
เหล่าผู้บำเพ็ญนอกหอคอยกระบี่ฮ่าวเทียนต่างพากันทอดถอนใจ คาดเดากันไปต่าง ๆ นานาว่าเจียงเยว่หลีผู้นี้เป็นใครกันแน่
นางจะเป็นนักบุญหญิงหรือบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หรือไม่ก็เป็นศิษย์ปิดสำนักของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หรือไม่
ถึงอย่างไร นอกจากคนเหล่านั้นแล้ว ก็ไม่มีใครมีพรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่อันน่าสะพรึงกล้าเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเยว่หลีเพิ่งเข้าไปได้ไม่ถึงวัน ก็ฝ่าขึ้นไปได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรคจนถึงชั้นที่เจ็ด เรื่องนี้เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่าความสามารถในการหยั่งรู้ของนางเหนือสามัญเพียงใด
ส่วนคนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ อย่างมากก็เข้าไปได้เพียงชั้นสองหรือชั้นสามเท่านั้น นั่นก็นับว่าเป็นขีดจำกัดแล้ว
ชั้นที่เจ็ดนั้น พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้อยู่ในชั้นสาม คนส่วนใหญ่ก็ฝึกฝนได้เพียงไม่กี่ชั่วยาม ก่อนจะถูกส่งตัวออกมาเพราะหยั่งรู้ได้ไม่มากพอ
อย่างเช่นศิษย์ยอดเขาซั่งชิงกลุ่มนั้นในตอนนี้
พวกเขาเข้าไปถึงชั้นสามได้อย่างทุลักทุเล ฝึกฝนอยู่ข้างในไม่ถึงสองชั่วยาม ก็ถูกบังคับส่งตัวออกมา
ขณะนี้คนทั้งหลายจ้องมองอักษรสามตัวบนศิลาจารึก สีหน้าของพวกเขาช่างหลากหลายเหลือเกิน