ทันทีที่ธงดารารอบฟ้าปรากฏขึ้น บรรดาผู้ทรงพลังมากมายทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวต่างสัมผัสได้ พวกเขาทยอยตื่นจากการปิดด่านฝึกตน เผยสีหน้าตื่นตะลึง
“วาสนาฟ้าประทาน ของวิเศษปรากฏ หรือว่ามีสมบัติล้ำค่าอุบัติขึ้นใกล้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์?”
“สมกับเป็นยุคแห่งวิถีเซียนจริง ๆ วาสนาพรั่งพรู สมบัตินับหมื่นถือกำเนิด นี่เพิ่งเริ่มต้นก็มีวาสนาครั้งใหญ่ประดังเข้ามาแล้วหรือ?”
เหล่าผู้ทรงพลังต่างตกตะลึงยิ่ง จากนั้นก็แผ่ญาณออกไปตรวจสอบพื้นที่โดยรอบดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา พวกเขากลับชะงักงัน
เพราะกลิ่นอายสายนั้นหายวับไปในพริบตา ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
“เกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่สัมผัสได้ชัด ๆ ว่ามีของวิเศษอุบัติ เหตุใดจู่ ๆ จึงหายไป?”
“ยิ่งกว่านั้น เมื่อครู่ข้ายังสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงคลื่นพลังของสมบัติวิเศษอันแข็งแกร่ง ไม่มีทางผิดแน่ นั่นต้องเป็นกลิ่นอายของสมบัติวิเศษ!”
ภายในหุบเขาแห่งหนึ่ง ณ ส่วนลึกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว ชายชราคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องไปยังที่ไกล
แม้ชายชราจะชราภาพ เส้นผมและหนวดเคราขาวโพลน ทว่าภายในดวงตาขุ่นมัวกลับฉายประกายคมกริบประหนึ่งคมมีด ราวกับทะลวงผ่านจักรวาลบรรพกาลได้
เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว เป็นบุคคลที่มีชีวิตอยู่มานับหมื่นปีจนเปรียบเสมือนซากดึกดำบรรพ์ที่ยังมีลมหายใจ
สายตาของชายชรากวาดมองพื้นที่โดยรอบดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวในรัศมีนับหมื่นลี้ เก็บทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นผืนดินทุกกระเบียดหรือกลิ่นอายทุกสาย เข้ามาไว้ในห้วงความคิด